ကြင္းဖူးသူမ်ား မၾကည့္ရ

အားလံုးသိျပီး ၾကတဲ့အတိုင္း မခ်ိဳသင္း ၊ မအယ္ဇီ နဲ႕ ကိုလူေထြး တို႕ ဘေလာ့ဂါသံုးဦး ဆံုတဲ့အခါ... အမွတ္တရ ကာတြန္းသရုပ္ေဖာ္ တခုလုပ္မယ္လို႕ ဟိုးတခ်ိန္တုန္းက တိုင္ပင္ ၾကံဳးဝါး စကားထားခဲ့ ၾကဖူးပါတယ္။

ေျပာရရင္ အခုလိုမ်ိဳးေပါ့...



အားလံုးကိုခင္တဲ့
းဝ) ကိုလူေထြး

အတိတ္ကိုေဖာ္ေသာ္

ေတးေရး၊ ေတးဆို။  ။ အရိုး
ကာတြန္းသရုပ္ေဖာ္။  ။ ကိုလူေထြး





ဒီပိုစ့္ကို တင္မယ့္သာ တင္လိုက္ရတယ္။

ငါ့ မိန္း မ ကို လည္း ငါ ေၾကာက္ ရ ပါ တယ္...


အားလံုးကိုခင္တဲ့
းဝ) ကိုလူေထြး

ေဘာလုံး အနက္ဖြင့္ဆိုခ်က္

ေဘာလုံး
ေရေပၚတြင္ "ေဘာ" ေလာ ေပၚျပီး.. ေလ "လုံ" ေအာင္ စီမံထားေသာ အရာျဖစ္သည့္ အတြက္ "ေဘာလုံ" ဟု စတင္သမုတ္ခဲ့ရာမွ ကာလၾကာလာသည္ႏွင့္ အမွ် "ေဘာလုံး" ဟု ေျပာင္းလဲလာခဲ့သည္...

ေဘာလုံးကြင္း
အဆိုပါ ေဘာလုံးကို ဓားျဖင့္ပိုင္းျပီး ရရွိလာေသာ "ကြင္း" မ်ားကို "ေဘာလုံးကြင္း" ဟု ေခၚသည္ (see also: သားေရကြင္း)

ေဘာလုံးကန္
ေဘာလုံကို ေရေပၚမွာ ေပၚမေပၚ စမ္းသပ္ခဲ့သည့္ "ကန္" ကို ယေန႕တိုင္ "ေဘာလုံးကန္" ဟု သတ္မွတ္ ေခၚတြင္ေနၾကဆဲ ျဖစ္သည္။ (eng: Ball Lake)



ကဝိလူေထြး

တပတ္အတြင္း ငထြင္းမွတ္တမ္း

တနလၤာေန႕

စာမေရးျဖစ္တာေတာင္ အေတာ္ၾကာေနျပီ။ ဘယ္သူ႕ဆီမွလည္း သြားမလည္ျဖစ္ဘူး။

“ဘေလာ့ေလာက'က သူငယ္ခ်င္း အေပါင္းအသင္းေတြကို လြမ္းးးးးးးလိုက္တာ” း(

အဂၤါေန႕

သူငယ္ခ်င္း ကိုေအာင္ (ပ်ဴႏိုင္ငံ) ရဲ႕ ကမၻာဖလား ဗိုင္းရပ္စ္က ဘေလာ့ဂါ ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားကို ကူးစက္သြားတယ္။ အၾကာၾကီး နားေနရာက ေကာက္ကနဲဆို ႏွစ္ေၾကာင္း သံုးေၾကာင္း ထေရးျဖစ္တယ္။

ေရးျပီးမွ ကိုယ္ကိုကိုယ္ ျပန္သံုးသပ္ၾကည့္ေတာ့ အေရးအသားက ေမာက္မာ ေထာင္လႊားျပီး ေတာ္ေတာ္ကို အျမင္ကပ္ဖို႕ ေကာင္းတာပဲ။ ဒါနဲ႕ပဲ တျခား ေဘာ္ဒါေတြကို ဘယ္လိုျမင္လဲလို႕ လိုက္ေမးၾကည့္တယ္။

ကိစၥေတာ့မရွိပါဘူး.. တဲ့။ ကိုလူေထြး ဘယ္လိုပဲ ေရးေရး က်ေနာ္တို႕ကေတာ့ အဆင္ေျပေအာင္ ဖတ္တတ္ ပါတယ္.. တဲ့။ ဒီေတာ့ ျပႆနာ မရွိေတာ့ဘူးေပါ့.. တဲ့။ က်ေနာ္တို႕ ေရြးျပီး ဖတ္လိုက္တဲ့ စကားလံုးေတြ ကေတာ့ ဒီလိုပါ.. တဲ့...

ကိုလူေထြး မပါသည့္ ျမန္မာဘေလာ့ ေလာကသည္

ေကာင္း ေလ စြ ...

ေကာင္း ေလ စြ ...

ေကာင္း ေလ စြ ... း(

ဗုဒၶဟူးေန႕

ကားဂိုေထာင္ထဲမွာ ရပ္ထားတဲ့ စက္ဘီးကို ထုတ္ဖို႕ တံခါးကို အေပၚကို ဆြဲမလိုက္တယ္။ ေလာေလာ ေလာေလာနဲ႕မို႕ စက္ဘီးထုတ္သာယံု တဝက္ေလာက္ပဲ ဖြင့္ထားေတာ့ မသကၤာစရာ ျဖစ္တာေပါ့။

ဒါကို ျမင္သြားတဲ့ ကေလးတေယာက္က လမ္းေဘး တဘက္ကေန ေစာင့္ၾကည့္ေနရင္း ပါးစပ္ကေလး အေဟာင္းသားနဲ႕။ ကိုယ့္ကိုၾကည့္လိုက္ စက္ဘီးကို ၾကည့္လိုက္ လုပ္ေနတယ္။ သူ႕ကိုၾကည့္ရတာ ေၾကာက္ေနပံုလဲ ေပါက္တယ္။

ဘဝမွာ ကိုယ့္ကို “သူခိုး” လို႕ အထင္ခံရတာေတာ့ ဒီတခါ ပထမဦးဆံုးပါပဲ။ း(

ၾကာသပေတးေန႕

ရံုးပတ္ရက္မို႕ အိမ္မွာပဲ နားျဖစ္ပါတယ္။ ညေနပိုင္းေလာက္ မွာေတာ့ မဝတ္ျဖစ္ေတာ့တဲ့ ေဆာင္းတြင္းဝတ္ အေႏြးထည္ေတြကို “ၾကက္ေျခနီပံုး” ထဲ သြားပစ္ၾကတယ္။ အိမ္ျပန္ေရာက္ရင္ေတာ့ ဘေလာ့ပိုစ့္ တပုဒ္ ေရးအံုးမယ္လို႕ စိတ္ကူးမိေသးတယ္။

“ပစ္လိုက္တဲ့ အကၤ်ီထဲမွာ ပိုက္ဆံေတြ အထပ္လိုက္ ပါသြားတာကို ေနာက္က်မွ သိလိုက္ရတယ္” ဘာညာလို႕.. ေပါ့။

အဝတ္အစားေတြကိုလည္း ပံုးထဲ ထည့္ျပီးေရာ... ကိုယ့္မဒၵမ္က “ပိုက္ဆံအိတ္ ပါသြားျပီ”... လို႕ မ်က္စိပ်က္ မ်က္ႏွာပ်က္ ေျပာလာပါေလေရာ။ ရုတ္တရက္ဆိုေတာ့ ကိုလူေထြးလည္း ဘာလုပ္လို႕ ဘာကိုင္ရမွန္းမသိ။ အဝတ္ေတြကလည္း ပံုးထဲ ေရာက္သြားျပီးရင္ ျပန္ယူလို႕ မရေတာ့ဘူးေလ။

ခဏေနလို႕ မဒၵမ္လူေထြးရဲ႕ စပ္ျဖဲျဖဲ မ်က္ႏွာေပးကို ေတြ႕လိုက္ရေတာ့မွ ခံလိုက္ရျပီဆိုတာ သိလိုက္ရတယ္။

ေၾသာ္... ဝဋ္ဆိုတာ ဘဝမကူးပါကလား... း(

ေသာၾကာေန႕

ၾကာသပေတးက ရံုးပိတ္ရက္ဆိုေတာ့ ေသာၾကာကို ခြင့္ယူလိုက္တယ္။ ဒီေတာ့ ေလးရက္ဆက္တိုက္ နားရတာေပါ့။ တေနကုန္ ေစ်းေလွ်ာက္ပတ္ ၾကတယ္။

စုထားတဲ့ ေငြတို ေငြစ ကေလးေတြလဲ တရက္ထဲနဲ႕ ကုန္ပါေရာ... း(

စေနေန႕

မ်က္မွန္ဆိုင္မွွာ ကိုင္းျပဳတ္ေနတဲ့ ေနကာမ်က္မွန္ကို ျပန္တပ္ခိုင္းတယ္။ ဆိုင္ရွင္က သေဘာေကာင္းေတာ့ ပိုက္ဆံမယူဘဲ ျပင္ေပးတယ္။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ေပါ့။ အခုလို ေစတနာထားျပီး ျပင္ေပးလို႕ ၾကည္ႏူးမိပါတယ္ေပါ့။ ေနာင္ကို မ်က္မွန္ဝယ္ျဖစ္ရင္ “Jupiter” မွာပဲ ဝယ္ပါ့မယ္ ေပါ့။ 

ကြက္ကနဲဆို ဆိုင္ရွင္ မ်က္ႏွာပ်က္သြားမွပဲ သတိထားမိတယ္။

သူ႕ ဆိုင္နာမည္က “New Optic” တဲ့ေလ။  း(

အားလံုးကို ခင္တဲ့

းဝ) ကိုလူေထြး

အရင္အတိုင္းလား သူငယ္ခ်င္း

လြန္ခဲ့သည့္ ၁ဝ ႏွစ္ေက်ာ္ကတည္းက မေတြ႕ျဖစ္ေတာ့သည့္ ငယ္သူငယ္ခ်င္း တေယာက္ႏွင့္ မေန႕ညေနက အြန္လိုင္းမွာ ျပန္ဆံုသည္။ ထို႕ေၾကာင့္လည္း ေဖ့စ္ဘြတ္ ဆိုတာၾကီးကို ထူးထူးျခားျခား ေက်းဇူးတင္မိသည္။ ကိုလူေထြးက အမ်ားၾကီး ေျပာင္းလဲသြားသေလာက္ သူကေတာ့ ေထြေထြထူးထူး ဘာမွ မေျပာင္းလဲေသး။

သူငယ္ခ်င္း အခ်င္းခ်င္း ျပန္ေတြ႕ၾကသည္ ဆိုေတာ့ ဘာအေၾကာင္းေတြမ်ား ျပန္ေျပာၾကလိမ့္မည္လဲ။ ငယ္ငယ္တုန္းက အမွတ္ရစရာ အေၾကာင္းေတြပဲေပါ့...

ေက်ာင္းသားဘဝတုန္းက အေၾကာင္းေတြ ပါသည္။

က်ဴရွင္အတူ တက္ခဲ့ၾကသည့္ အေၾကာင္းေတြ ပါသည္။

ေက်ာင္းေရွ႕က ေဘာလံုးကြင္းၾကီးအေၾကာင္း ပါသည္။

က်ိဳက္ထီးရိုးအတူတက္ခဲ့ၾကသည့္ အေၾကာင္းေတြ ပါသည္။

ရုပ္ရွင္အတူသြားၾကည့္ၾကသည့္ အေၾကာင္းေတြ ပါသည္။

ေဘာ္လံုးပြဲ အတူၾကည့္ခဲ့ၾကသည့္ အေၾကာင္းေတြ ပါသည္။

ကဗ်ာအတူေရးခဲ့ၾကသည့္ အေၾကာင္းေတြ ပါသည္။

မိန္းကေလးေဆာင္ေရွ႕မွာ သီခ်င္းဆိုခဲ့ၾကသည့္ အေၾကာင္းေတြ ပါသည္။

အျပိဳင္ပိုးခဲ့ၾကသည့္ မိန္းကေလးမ်ားအေၾကာင္း ပါသည္။

ေအာင္စာရင္း အတူၾကည့္ခဲ့ၾကသည့္ေန႕က အေၾကာင္းေတြ ပါသည္။

တကၠသိုလ္ဝင္ခြင့္ ေလွ်ာက္လႊာ အတူတင္ခဲ့ၾကသည့္ ေန႕က အေၾကာင္းေတြ ပါသည္။

တကၠသိုလ္ေလွေလွာ္အသင္းမွာ ေလွအတူေလွာ္ခဲ့ၾကသည့္ အေၾကာင္းေတြ ပါသည္။

လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ အတူထိုင္ ေသာက္ခဲ့ၾကသည့္ အေၾကာင္းေတြ ပါသည္။

ကင္တင္း အတူထိုင္ စားခဲ့ၾကသည့္ အေၾကာင္းေတြ ပါသည္

ဘီယာဆိုင္ အတူထိုင္ ျမဴးခဲ့ၾကသည့္ အေၾကာင္းေတြ ပါသည္။

ကိုလူေထြးထက္စာလွ်င္ ငယ္ငယ္က အေၾကာင္းေတြကို သူကပင္ ပို၍ မွတ္မိ ေနေသး၏။  တျခား ေဘာ္ဒါမ်ားကိုပင္ အသိမေပးဘဲ သူႏွင့္ ကိုလူေထြး ႏွစ္ေယာက္ထဲ အတူတူ ဗရုတ္က်ခဲ့ၾကသည့္ အေၾကာင္းေတြကို သူျပန္ ေျပာျပမွပင္ ခပ္ေရးေရး ျပန္ျမင္ လာရျခင္း ျဖစ္၏။

... ... ...

စကားေတြ ေျပာၾကယင္း တခ်ိန္မွာေတာ့ သူ အရက္ အလြန္ၾကိဳက္ တတ္တာကို သြား သတိရမိသည္။

“မင္းအရင္တုန္းကလို အရက္ေတြ ေသာက္ရမ္း ေသာက္ ေန တုန္း ပဲလား” ...ဟု ကိုလူေထြးက ေမးေသာ အခါ 

“ငါ အရက္ျဖတ္လိုက္တာ သံုးႏွစ္ေက်ာ္ ေတာင္ ရွိ သြား ျပီ ကြ” ...ဟု “ဇိုးၾကီး” က ဝမ္းသာ အဲလဲ ျပန္ေျဖ၏။

... ... ...

ဒီကေန႕ေတာ့ “ဇိုးၾကီး” ႏွင့္ အြန္လိုင္းမွာ ျပန္ဆံုရေၾကာင္း၊ ငယ္ငယ္က အေၾကာင္းေတြကို ျပန္ေျပာ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ အခ်ိန္ေတြ ေျပာင္းသြား သေလာက္ သူကေတာ့ မေျပာင္းလဲ ေသးေၾကာင္း၊ အရက္ ျဖတ္လိုက္တာေတာ့ သံုးႏွစ္ေက်ာ္ ရွိျပီဟု ဆိုေၾကာင္း... အျမဲ ဆံုေနက် သူငယ္ခ်င္းကို ေျပာျပျဖစ္သည္။

သူ ျပန္ေျပာလိုက္ေသာ စကားကို ၾကားလိုက္မွ ကိုလူေထြးေခါင္းေပၚမွ ဆံပင္ေတြ အေပၚသို႕ တန္း ေန ေအာင္  ေထာင္ ထြက္ သြား ၾက ျခင္း ျဖစ္ ၏။

ထို “ဇိုးၾကီး” ဆိုသူ သူငယ္ခ်င္း 'ဆံုး' သည္မွာ ၃ ႏွစ္ေက်ာ္ေတာင္ ရွိသြားျပီ တဲ့။ အရက္ေသာက္လြန္းလို႕ အသည္းကြ်မ္းျပီး ေသျခင္း ျဖစ္သည္တဲ့။ သူ႕မိန္းမႏွင့္ လူမမယ္ သားငယ္ႏွစ္ေယာက္ ေလာကအလယ္မွာ မ်က္ႏွာငယ္စြာ က်န္ရစ္ခဲ့သည္ တဲ့...

“သူ႕အသုဘကိုေတာင္ ငါကိုယ္တုိင္ လိုက္ပို႕ခဲ့ေသးတာကြ” ဟု သူငယ္ခ်င္းလုပ္သူက အခုိင္အမာၾကီး ဆိုေနသည္။

... ... ...

ဒီလိုဆို မေန႕ညတုန္းက အြန္လိုင္းမွာ ေတြ႕ခဲ့ရသည့္ တေယာက္က...

အားလံုးကိုခင္တဲ့

းဝ) ကိုလူေထြး

လူေထြးႏွင့္ မဒီ ၉၀ ရွင္းတမ္း

အခန္း (၁)

လူ ေထြး လက္ ထပ္ ေတာ့ မယ္ တဲ့။

စၾကာဝဠာၾကီး အတိုင္းအစမဲ့ တဝီဝီလည္ေနသည့္အလား ေခါင္းတခုလံုး သြက္သြက္ခါ ခ်ာရမ္း၍ သြားသည္။ လင္းထိန္ေနသည့္ မီးဆိုင္းမ်ားေအာက္မွာ ရုတ္တရက္ အေမွာင္က်သြား သကဲ့သို႕ မ်က္လံုးမ်ားမွာလည္း မိႈင္းမႈံ ျပာေဝ သြားၾကသည္။

လူေထြး မိန္းမ ယူေတာ့မယ္တဲ့။

တုန္ယင္ေနသည့္ ႏွလံုးခုန္သံမ်ားက နားႏွင့္ ဆတ္ဆတ္ ၾကားရေလာက္ေအာင္ တဒုတ္ဒုတ္ႏွင့္။ ႏွာသီးဖ်ားမွ အသက္ ရႈသြင္း ရႈထုပ္သံကလည္း ပို၍ ပို၍ က်ယ္ေလာင္လာသည္ ဟု ထင္ရ၏။ အာခံတြင္းသည္လည္း ပူေလာင္လြန္းသျဖင့္ ေျခာက္ေသြ႕ အက္ကြဲ၍ လာေနျပီ။

“လူေထြး အိမ္ေထာင္ျပဳေတာ့မယ္ တဲ့။ အဲဒါ နင္တို႕ ဘယ္လို သေဘာရၾကသလဲ”

သူ႕အေတြးႏွင့္သူ တိတ္ဆိတ္ ေလာင္ျမိဳက္ေနေသာ ခမ္းမၾကီး တခုလံုးကို စကားသံက အေပၚစီးမွ လႊမ္းမိုး၍ သြားသည္။ အားလံုး သိထားျပီးသား သတင္းတခုကို ျပန္ေျပာရသည္ ဆိုေသာ္လည္း အသံက စိတ္လႈပ္ရွားမႈေၾကာင့္ ကတုန္ကယင္ ျဖစ္၍ေန၏။ ခံလိုက္ရျပီ ဟူသည့္ အသိေၾကာင့္ ေရာယွက္ေနေသာ ေဒါသကလည္း အသံမွာ ေရာေထြးလွ်က္ ရွိ၍ေနသည္။ ျပန္မရႏိုင္ေတာ့သည့္ အိပ္မက္တခုကို တမ္းတေနမိ ေသာေၾကာင့္လည္း သူ႕စကားမွာ အလြမ္းရိပ္ေတြ ေဝသီေနျပန္၏။ ထိုသို႕ ဟိန္းထြက္လာသည့္ စကားသံ အဆံုးမွာေတာ့ မဒီအေယာက္ ၉၀ ျဖင့္ ျပည့္ႏွက္လွ်က္ ရွိေသာ ခမ္းမၾကီးက ပကတိ ျပန္လည္ တိတ္ဆိတ္ သြားျပန္ ေတာ့သည္။

ထိုေန႕ညေန အစည္းအေဝးအဆံုးမွ ခြဲထြက္လာေသာ အုပ္စုတစုက လူေထြးေနထိုင္ရာ အခန္းေရွ႕မွာ ညလံုးေပါက္ သီခ်င္းေတြ လာေအာ္ဆိုၾကသည္။ အေယာက္သံုးဆယ္စာမွ် အသံက တရပ္ကြက္လံုး ဟိန္းညံ၍ ထြက္က်လာ၏...

"ဒီဘဝမွာ မင္းနဲ႕အတူတူ မေပါင္းရေပမယ့္လည္း... ေနာင္ဘဝဆိုတာ ရွိခဲ့ရင္ ေတာင္းဆုျပဳေနမယ္။ တူတူယွဥ္ကာ ေပါင္းၾကရေစသား"

အခန္း (၂)

ေနာက္တေန႕မနက္ မိုးလင္းလင္းခ်င္းမွာ လူေထြးကို လန္႕ႏွိဳးလိုက္သူမ်ားက မႈခင္းရဲအရာရွိနဲ႕ ရဲသားေတြ။ မေန႕ညက မိမိကိုယ္မိမိ အဆံုးစီရင္ သြားၾကေသာ အမ်ိဳးသမီး အေယာက္ ၃၀ ၏ ေသဆံုးမႈႏွင့္ ပတ္သက္၍ စစ္ေဆး ေမးျမန္းရန္ဟု ဆိုကာ လူေထြးကို စခန္းသို႕ လက္ထိပ္ခတ္၍ ေခၚေဆာင္သြားၾကသည္။

ေသဆံုးသူ အမ်ိဳးသမီးမ်ားက သူတို႕၏ အခန္းနံရံမွာ...

"လူ ေထြး.. နင္ သိပ္ ရက္ စက္ တယ္"

... ဟု ေသြးျဖင့္ ေရးသြားေၾကာင္း ရဲေတြက ေျပာျပၾကသည္။

အျပစ္မရွိေၾကာင္း ထင္ရွား၍သာ ေနာက္သံုးရက္ၾကာမွာ လူေထြး ျပန္လည္ လြတ္ေျမာက္ လာခဲ့ျခင္း ျဖစ္၏။

အခန္း (၃)

"အခါ.. ေတာ္... ေပး... တာ က... နတ္.. ေရး ငယ္... ေရႊ.. စာ..."

ေရႊေရာင္ စိန္ေရာင္ ျပိဳးျပိဳးျပက္ျပက္ ေတာက္ပလွ်က္ရွိေသာ မဂၤလာ ခမ္းမတခုလံုးမွာ ပရိတ္သတ္က အစံုအေစ့ ေရာက္ရွိ၍ ေနၾကျပီ။ မဂၤလာသီခ်င္း ခ်ီးျမႇင့္ေပးေသာ အဆိုေတာ္၏ မဂၤလာ ေတးသံကလည္း ၾကည္လင္စြာ ပ်ံ႕လြင့္၍ ေနသည္။ မဂၤလာ သတို႕သားႏွင့္ မဂၤလာ သတို႕သမီးတို႕ကလည္း မဂၤလာရွိေသာ မဂၤလာခမ္းမ စင္ျမင့္ထက္မွာ က်က္သေရ တင့္တယ္စြာ ေနရာယူျပီးၾကျပီ။

ထိုအခ်ိန္မွာ မဂၤလာမုခ္ဦးမွတဆင့္ မဂၤလာစၾကၤန္ကို ျဖတ္ကာ မဂၤလာပြဲ က်င္းပေနေသာ မဂၤလာခမ္းမထဲသို႕ ဝင္လာသူမ်ားက ေယာဂီဝတ္ အမ်ိဳးသမီးငယ္ အပါး ၃၀။ သူတို႕က ေခါင္းကို ငံု႕၍ အိေျႏၵရွိစြာ စီတန္း ၾကြျမန္းလာၾကျပီး သတို႕သားႏွင့္ သတို႕သမီးတို႕ရွိရာ မဂၤလာစင္ျမင့္ေရွ႕ ေရာက္မွ ေဘးခ်င္းယွဥ္၍ တန္းစီ ရပ္လိုက္ၾကသည္။

ေတြ႕ေနက် ျမင္ေနက် ျမင္ကြင္းမ်ိဳး မဟုတ္သျဖင့္ ၾကြေရာက္လာၾကေသာ ပရိတ္သတ္ၾကီးက သူတို႕ အားလံုးကို တအံ့တၾသ ေငးေၾကာင္ၾကည့္၍ ေနသည္။ သတို႕သား အေဖက သတို႔သား အေမကို "သူတို႕ကို မင္းပင့္ထားတာလား" ဆိုသည့္ အၾကည့္မ်ိဳးျဖင့္ လွမ္း၍ ၾကည့္ရာ အေမလုပ္သူက ျပန္၍ ေခါင္းခါျပသည္။ သတို႕သမီး၏ မိဘႏွစ္ပါးမွာလည္း သတို႕သားဘက္မွ အစီအစဥ္ဟုပင္ ထင္မွတ္ေနၾကဆဲ။ ဘယ္အတြက္ေၾကာင့္ သူတို႕ကို ၾကိဳေျပာ မထားရသလဲ ဟုပင္ ဇေဝဇဝါ ျဖစ္၍ ေနေသး၏။

ထိုအခ်ိန္မွာပင္ မထင္မွတ္သည့္ ျမင္ကြင္းထဲမွ ၾကိဳတင္ တြက္ဆမထားသည့္ အျဖစ္အပ်က္တခုက ရုတ္တရက္ ျဖစ္ပ်က္သြားခဲ့သည္။ ဘယ္သူမွ မေမွ်ာ္မွန္းထားသည့္ ျဖစ္ရပ္မို႕ မည္သို႕မွလည္း ဟန္႕တားခ်ိန္ မရလိုက္ၾက။

ေယာဂီဝတ္ အမ်ိဳးသမီးမ်ားက ဝတ္ရံုေအာက္မွ စက္ေသနပ္ကိုယ္စီကို ဖ်ပ္ကနဲ ဆြဲထုတ္... သတို႕သားျဖစ္သူ လူေထြးရွိရာသို႕ တန္းကနဲ ခ်ိန္ရြယ္ရင္း... ေမာင္းတံကို ရုတ္တရက္ ကြ်ီကနဲေနေအာင္ ျဖဳတ္ခ်လိုက္ၾကျခင္း ျဖစ္သည္။

သတို႕သားခမ်ာမွာ ေငးေၾကာင္ ၾကည့္ေနရင္း နံရိုးၾကားဆီမွ စူးနင့္နင့္ ေဝဒနာကို က်င္ကနဲ ခံစားလိုက္ရသည္။ ဦးေခါင္းထဲမွလည္း ခ်ာခ်ာလည္ မူးေဝလာကာ ပါးစပ္မွလည္း ေသြးတဆုပ္က ေဝါ့ကနဲ ပ်ိဳ႕တက္၍ လာေလ၏။ နားမလည္နိုင္စြာ မ်က္လံုးကို အားယူ၍ ဖြင့္အၾကည့္မွာေတာ့ "ေသစမ္းဟာ" ဟု ေရရြတ္ရင္း ေသနပ္ခ်ိန္ထားေသာ ေယာဂီဝတ္ မိန္းမပ်ိဳ တေယာက္၏ မ်က္ႏွာကို ရင္းရင္းႏွီးႏွီး မွတ္မိလိုက္သည္။

တျပိဳင္ထဲမွာပင္ ေနာက္ထပ္ ဆက္တိုက္ ထြက္ေပၚလာေသာ ေသနပ္သံ မ်ားႏွင့္ အတူ လူေထြးတေယာက္  အကူအညီမဲ့စြာ လူးလြန္႕ လႈပ္ရွား... ထို႕ေနာက္ ခ်င္းခ်င္းနီေနေသာ ေသြးအိုင္မ်ားၾကားမွာ အရုပ္ၾကိဳးျပတ္ အျပီးတိုင္ ျငိမ္က်သြား ေလေတာ့သည္။

အခန္း (၄)

တအင္းအင္း တအဲအဲ ျငီးညဴသံမ်ားႏွင့္အတူ လူးလြန္႕ရင္း အိပ္ယာမွ ႏိုးထလာခ်ိန္မွာ လူေထြး၏ ခႏၶာကိုယ္ တခုလံုးမွာ ေခြ်းေစးမ်ားႏွင့္ စီးထန္းစိုရႊဲလွ်က္...

ေမြ႕ယာေအာက္ကို အသာစမ္းၾကည့္ေတာ့ သူ အႏွစ္ႏွစ္ အလလ ရွာေဖြ စုေစာင္းထားခဲ့ေသာ မဒီ အေယာက္ ၉၀ တို႕၏ ဓာတ္ပံုမ်ားသည္ ေမွာက္၍တဖံု လွန္၍တမ်ိဳး ေနရာယူလွ်က္ ရွိေနၾကသည္။

ေခ်ာေမာလွပ၍ ဆြဲေဆာင္မႈ အျပည့္အဝ ရွိေသာေၾကာင့္ လူပ်ိဳဘဝက မၾကာခဏ ဆိုသလို ထုတ္၍ ၾကည့္ျဖစ္ေသာ ဤဓာတ္ပံုမ်ားကို မဂၤလာပြဲ မတိုင္မီ အစအန ေဖ်ာက္ဖ်က္ပစ္မည္ ဟု ၾကံစည္ထားခဲ့ မိေသာ္လည္း ေမ့ေမ့ ေပ်ာက္ေပ်ာက္ ရွိေနခဲ့သည္မွာပင္ အေတာ္ကို ၾကာေနျပီ ျဖစ္၏...

မနက္မိုးလင္းလွ်င္ေတာ့ အခုလို ေနာက္ေယာင္ခံ၍ လိုက္လံ ေျခာက္လွန္႕ ေနတတ္သည့္ ယင္းဓာတ္ပံုမ်ားကို အျပီးတိုင္ ရွင္းလင္း ပစ္ရအံုးမည္ဟု စိတ္မွာေတြးရင္း... မလံုမလဲစိတ္ျဖင့္ နံေဘးကို လွမ္းၾကည့္ လိုက္ခ်ိန္မွာေတာ့... မဒၵမ္လူေထြး တေယာက္ တေခါေခါ တခူးခူး တဂြီးဂြီး ႏွင့္ အပစ္မဲ့စြာ အိပ္ေမာ က်ေနေၾကာင္း ေတြ႕ရွိလိုက္ရ ပါေတာ့သတည္း။

အားလံုးကိုခင္တဲ့

းဝ) ကိုလူေထြး

သိပၸံပညာရွင္ ကိုလူေထြး

ကိုလူေထြးက ငယ္ငယ္က ရူပေဗဒ ပညာရပ္တို႕၊ သိပၸံနဲ႕ ပတ္သက္တဲ့ လက္ေတြ႕စမ္းသပ္မႈတို႕ကို အင္မတန္ ဝါသနာပါခဲ့ပါတယ္။ ပါဆို ကိုယ္က ငယ္ငယ္က အင္ဂ်င္နီယာ ျဖစ္ခ်င္ခဲ့တာကိုး။

ေက်ာင္းမွာ မွန္ဘီလူးနဲ႕ အလင္းစုျခင္း အေၾကာင္းသင္ေတာ့ အိမ္က မွန္ဘီလူးကိုယူျပီး ေနေရာင္ေအာက္မွာ သြားစမ္းသပ္ၾကည့္ပါတယ္။ မွန္ဘီလူးကို ျဖတ္ျပီး စုသြားတဲ့ အလင္းေျပာက္ကေလး ေအာက္မွာ သစ္ရြက္ေျခာက္ေတြ တေငြ႕ေငြ႕နဲ႕ ေလာင္ကြ်မ္းသြားျပီဆိုရင္ ကိုယ့္စမ္းသပ္ခ်က္ ေအာင္ျမင္တယ္ဆိုျပီး ျပံဳးလို႕ ေပ်ာ္လို႕။

အိမ္မွာရွိတဲ့ ေရဒီယိုတို႕ သံပတ္နာရီတို႕ဆိုရင္ ကိုလူေထြး မကလိဖူးတာကို မရွိေတာ့ပါဘူး။ ျဖဳတ္လိုက္ တပ္လိုက္၊ ျပန္ဆက္လိုက္နဲ႕၊ တေန႕ေန႕ အဲဒီလို အခ်ိန္ကုန္ရတာကိုလည္း ကုန္တယ္လို႕ မထင္ခဲ့မိဘူးေလ။ ကိုယ္တို႕ အိမ္န္ီးခ်င္းကဆို သူတို႕အိမ္မွာ ရွိတဲ့ ေရဒီယိုအပ်က္၊ နာရီအပ်က္တို႕ရွိရင္ ကိုလူေထြး စမ္းသပ္ၾကည့္ဖို႕ဆိုျပီး လာလာ ေပးထားတတ္ပါတယ္။

ဓာတ္ခဲကို ဝါယာၾကိဳးတပ္ျပီး မီးသီးနဲ႕ သြယ္ၾကည့္ရင္ မီးလင္းတယ္ဆိုတဲ့ အေၾကာင္း ေက်ာင္းမွာ သင္ရေတာ့လည္း လက္ႏွိပ္ဓာတ္မီးထဲက မီးသီးနဲ႕ ဓာတ္ခဲကိုယူျပီး အိမ္မွာ ျပန္စပ္သပ္ၾကည့္ျပန္တာပါပဲ။ ေငြ႕ရည္ဖြဲ႕ျခင္း အေၾကာင္းကို ေက်ာက္သင္ပုန္းနဲ႕ ေရေႏြးအိုးဥပမာနဲ႕ စမ္းသပ္လို႕ရေၾကာင္း သင္ရေတာ့လည္း အိမ္မွာ ျပန္ျပီး သရုပ္ေဖာ္ၾကည့္ ျပန္တာပါပဲ။

“တဖက္ပြင့္ ဝါးဆစ္ကို အထက္ေအာက္ အေပါက္ သံုးေပါက္ ေဖာက္ျပီး ဝါးဆစ္ထဲသို႕ ေရအျပည့္ထည့္ပါက ေအာက္ဆံုးအေပါက္မွ အရွိန္ျပင္းစြာ ပန္းထြက္ေၾကာင္း ေတြ႕ရမည္” လို႕ စာထဲမွာ သင္ရေတာ့လည္း အဲဒီေရဖိအားရဲ႕ သေဘာတရားကို အိမ္မွာျပန္ျပီး လက္ေတြ႕စမ္းသပ္ခ်င္မိခဲ့တာပါပဲ။

တကယ္တမ္းေျပာရရင္ ကိုယ္တို႕ ျမန္မာျပည္က ေက်ာင္းေတြမွာ လက္ေတြ႕စမ္းသပ္မႈ အင္အား အေတာ့္ကို အားနည္းပါတယ္။ လက္ေတြ႕ သရုပ္ေဖာ္မႈေတြကိုလည္း ပံုၾကည့္၊ စာဖတ္၊ ေနာက္ဆံုး စာကို အလြတ္က်က္ျပီးေတာ့ပဲ အတန္းေတြ ေအာင္ခဲ့ၾကတာဆိုေတာ့ သင္ၾကားမႈဟာ အလံုးစံု ထိေရာက္တယ္လို႕ မဆိုႏိုင္ဘူးေပါ့။

တခါေတာ့လည္း ျပဒါးနဲ႕ အပူခ်ိန္တိုင္းလို႕ရတယ္ ဆိုလို႕ ကိုယ္ပူခ်ိန္တိုင္းတဲ့ သာမိုမီတာကိုယူျပီး ပြက္ပြက္ဆူေနတဲ့ ေရေႏြးအိုးထဲ သြားေထာင္ၾကည့္ဖူးပါတယ္။ သာမိုမီတာထဲက ျပဒါးက ခ်က္ခ်င္းပဲ အျမင့္ဆံုးကို ထိုးတက္သြားျပီး ဆက္သြားလို႕မရေတာ့တဲ့ ေနရာေရာက္မွ ရပ္သြားပါတယ္။

အဲလိုပဲ ေဆာ့ရင္း ျပဳရင္း နဲ႕ပဲ တေန႕ေတာ့ အဲဒီျပဒါးတိုင္ကေလးက က်ိဳးသြားေရာ။ အဲဒါနဲ႕ ထြက္က်လာတဲ့ ျပဒါးရည္ေတြကို ပန္းကန္ျပားေလး တခ်ပ္ေပၚတင္ျပီး အိမ္ကလူေတြကို တေယာက္ခ်င္း လိုက္ျပပါတယ္။ ပါးစပ္ကလည္း “အဲဒီျပဒါးနဲ႕ ေရႊဖမ္းလို႕ရသဗ်” လို႕ ဆရာၾကီးေလသံနဲ႕ ဆိုရင္း အဖြားလက္မွာ ဝတ္ထားတဲ့ ေရႊလက္စြပ္ကို ခြ်တ္ေပးဖို႕ ေတာင္းဆိုပါေတာ့တယ္။ ဒါတင္ အားမရေသးဘဲ အေမ့ဆီကလည္း သူ႕လက္ေကာက္နဲ႕ လက္စြပ္ကို သြားေတာင္းပါတယ္။

အဖြားကလည္း “သူေက်ာင္းမွာ သင္ရတာကို စမ္းသပ္ခ်င္လို႕ ျဖစ္မွာေပါ့။ ေပးလိုက္ပါေအ” ဆိုေတာ့ အေမမွာလည္း မေနသာဘဲ မေပးခ်င္ေပးခ်င္ ခြ်တ္ေပးရပါေတာ့တယ္။ အဲဒါနဲ႕ ကိုလူေထြးက ပန္းကန္ျပားေပၚက ျပဒါးကို ဟိုလွိမ့္ဒီလွိမ့္လုပ္လိုက္ ေရႊလက္စြပ္ကေလးနဲ႕ သြားထိလိုက္ ျပဒါးလံုးေလးက ကပ္ပါလာလိုက္။

အဲဒီလိုနဲ႕ လုပ္ေနတာ သိပ္မၾကာလိုက္ပါဘူး။ ေစာေစာက လိမ့္ေနေသးတဲ့ ျပဒါးရည္ေတြက ေရႊလက္စြပ္ေတြထဲကို စိမ့္ဝင္သြားျပီး ျပဒါးနဲ႕ ထိတဲ့ ေနရာေတြမွာ ေရႊေရာင္ေပ်ာက္ျပီး အျဖဴေရာက္ကြက္ေတြ ေပၚလာေတာ့တာပါပဲ။

အဲဒီေတာ့မွ အေမနဲ႕အဖြားမွာ မေနသာေတာ့ဘဲ ရပ္ကြက္ထဲက ပန္းထိန္ဆရာဆီ တန္းျပီး ေျပးရေရာ ဆိုပါေတာ့...

အားလံုးကိုခင္တဲ့

းဝ) ကိုလူေထြး

စိတ္ ၏ ေစ ရာ

၁။

ထမင္းတလံုးခ်င္း၊ ဟင္းတဖတ္ခ်င္း၊ အသားတမွ်င္ခ်င္းကို ကို ေျဖးေျဖးခ်င္း သတိႏွင့္ ဝါးေနစဥ္… တစံုတခုေသာ အေၾကာင္းအရာက အေတြးထဲသို႔ ရုတ္တရက္ ဝင္ေရာက္လာသည့္ အခိုက္ဝယ္… ခြ်န္ျမ ထက္ရွေနေသာ သြားစြယ္တို႕သည္ ႏူးညံ့ အိဖတ္လွ်က္ရွိေသာ သူ၏ ေအာက္ ႏွဳတ္ခမ္းသား ႏုႏုကို က်ိကနဲေနေအာင္ ထုပ္ခ်င္းေပါက္ ကိုက္ေဖာက္ မိလိုက္ ေလသည္။

"အားးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးး"

ႏွဳတ္ခမ္းဖ်ားမွ စူးနစ္ေသာ ေဝဒနာေၾကာင့္ မ်က္လံုးမ်ားပင္ ျပာေဝသြားသည္ဟု ထင္မိ၏။ နာက်င္ျခင္း ႏွင့္အတူ  ေပါက္ကြဲ ထြက္သြားေသာ ဒဏ္ရာမွ စီးထန္းထန္း ပူေႏြးေႏြး ရွိေသာ ေသြးစိမ္းမ်ားက ပါးေစာင္အတြင္းသို႕ တစိမ့္စိမ့္ ယိုဆင္း က် ေန ေလ ေတာ့ ၏။

"ဟင္... ေသြးေတြပါလား"

ဒဏ္ရာကို လက္ႏွင့္ တို႕ၾကည့္အျပီး ျမင္လိုက္ရေသာ ေသြးစ ေသြးနတို႕ကို လက္ကိုင္ပုဝါႏွင့္ သုတ္ပစ္ရန္ အျပဳမွာပင္... လွ်ာအာရုံခံ အဖုေလးမ်ားမွ တဆင့္ အမ်ိဳးအမည္ မသိ ငံက်ိက်ိ ရွိေသာ အရသာကို ထူးထူးျခားျခား  သူခံစားမိ၏။

“အဆန္းပါလား”

သူ႕အေတြးစတို႕ မဆံုးခင္မွာပင္ ညႇီနံ႔ တမ်ိဳးနွင့္ အရသာက သူ၏ လွ်ာဖ်ားမွတဆင့္ ခႏၶာကိုယ္ တခုလံုးရွိ ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာေသာ အာရံုေၾကာမွ်င္မ်ား ဆီသို႕ အတားအဆီးမဲ့စြာ ဦးတည္ သြားေနေလျပီ။

ဤသို႕ေသာ ရသကို သူ တၾကိမ္တခါမွ် မသိခဲ့။ မခံစားဖူးခဲ့။ တကယ္တမ္း ေျပာရလွ်င္ မည္သို႕ ေသာ အရသာမ်ိဳးဟုပင္ အမ်ိဳးအမည္ ခြဲျခားၾကည့္ရန္ မစြမ္းသာခဲ့။

အခုေတာ့ 'ေသြး' ဆိုသည့္ ဤအရသာထူးကို တခဏ အတြင္းမွာပင္ သူ.. ႏွစ္သက္မိ၊ စြဲလန္းမိ၊ ႏွစ္ျခိဳက္မိ သြားေလျပီ။

ရုန္းထြက္ရန္ ခက္ခဲလွစြာ ဤမွ် စြဲမက္စရာ ေကာင္းေသာ အရသာကို အရင္က ဘာေၾကာင့္မ်ား မသိရွိ ခဲ့ရ ပါသလဲဟု မိမိဖာသာမိမိ ေတြးေတာ ေနရင္း… ႏွဳတ္ခမ္းဝမွ စီးက်လာေသာ ေသြးစ တို႕ကို သတိလက္လြတ္ စုပ္ယူ ျမိဳခ် သေဘာက်မိေန ေလေတာ့သည္။

၂။

ထိုေန႔က ခရီးေဝးမသြားခင္ တခုခု ခ်က္စားရင္း ညေနခ်ိန္ကို အတူတူ ကုန္လြန္ၾကမည္ ဟုဆိုကာ  သူ႕အခန္းသို႕ ခ်စ္သူေကာင္မေလး  ေရာက္ရွိေနသည့္ အခ်ိန္ျဖစ္သည္။ ထမင္းစားဝိုင္းတြင္ သူ၏ အေတြ႕ အႀကံဳသစ္ကို  ေျပာျပမည္ဟု ႀကံရြယ္မိေသာ္လည္း တစံုတရာက တားဆီးထားသလို ရွိသည္မို႕ စိတ္ထဲတြင္သာ သိမ္းဆည္းထားရန္ ဆံုးျဖတ္ထားလိုက္ ေတာ့သည္။

မိန္းကေလးက သူကိုယ္တိုင္ပင္ ေစ်းဝယ္၊ သူကိုယ္တိုင္ လွီးခြ်တ္ျပီး၊ သူကိုယ္တိုင္ ေၾကာ္ေလွာ္ ခ်က္ျပဳတ္ရန္ မီးဖိုထဲမွာ ရွိေနခိုက္…

"အေမေလး... လုပ္ပါအံုး ကိုေရ... ဒီမွာ လက္ကို ဓားထိလို႕"

သူ႕ခ်စ္သူ၏ အလန္႕တၾကား ေအာ္ေခၚလိုက္သံ အၾကားမွာ  သူ႕စိတ္ေတြ ထိတ္ထိတ္ျပာျပာ ျဖစ္သြားခဲ့ရသည္။ စိုးရိမ္စိတ္ႏွင့္ အတူ ခ်စ္သူလက္ကို ဖမ္းကိုင္အျပီး သူထေအာ္မိ၏။ 

“ဟင္.. ေသြးေတြပါလား...”

ေျပာရင္းဆိုရင္း စိတ္အစဥ္ထဲသို႕ တဒဂၤ ဝင္လာေသာ ရမၼက္ေၾကာင့္ ေကာင္မေလး၏ လက္ကို သူ႕ႏွဳတ္ခမ္းဝသို႕ ဆြဲယူကာ ေပက်ံေနေသာ ေသြးစတို႕ကို စုတ္ယူ မိလိုက္သည္။

"အို.. ေနအံုးေလ..."

ဓါးရွဒဏ္ရာမွ ေသြးစိမ္းမ်ား၊ အသားစိမ္းမွ ပ်စ္ခြ်ဲခြ်ဲ အရည္မ်ားႏွင့္ စီးထန္း ေပက်ံေနေသး သည္မို႕ လက္ကို အတင္းရုန္းကာ ျပန္ဆြဲယူေသာ္လည္း သူ၏ လွ်င္ျမန္မႈကို သူမ ဘယ္လိုမွ လိုက္မမွီခဲ့။ ေသြးစိမ္းမ်ားျဖင့္ ခ်င္းခ်င္းနီေနသည့္ သူ၏ လက္တဘက္မွာ ခ်စ္သူေကာင္ေလး၏ ႏွဳတ္ခမ္း အစံုၾကားမွွာ မရုန္းသာ၊ မလႈပ္သာ ရွိေန ေလေတာ့၏။

“ဒီေလာက္ညစ္ပတ္တာ.. ေရေဆးပါရေစဦး” …ဟု ဆိုကာ အတင္း ေဆာင့္ရုန္းမွသာ သူ သတိဝင္ျပန္လာျခင္း ျဖစ္၏။

“ဟို..ဟို.. သြား.. သြား.. ေရခ်ိဳးခန္းထဲမွာ လက္ေဆးျပီး ပလာစတာ ကပ္ထားလိုက္။ ဟင္းေတြကိုေတာ့ ကို ပဲ ၾကည့္ စီစဥ္ လိုက္ေတာ့မယ္"

ေျပာေျပာဆိုဆို ေကာင္မေလး ေရခ်ိဳးခန္းထဲ ဝင္သြားသည္။

ျဖစ္ပ်က္ခဲ့ေသာ အျဖစ္တို႕ကို သူကိုယ္သူ မယံု။ ဘာေတြျဖစ္သြားတာလဲ။ ဘာေတြျဖစ္ကုန္တာလဲ။ သူစိတ္ကုိယ္သူ မလံု။ တခ်ိန္ထဲမွာပင္ သူ၏ ရင္အစံုတို႕သည္ ေျဗာင္းဆန္ေအာင္ ခုန္လွ်က္ရွိ၏။

ရင္ကို လက္တဖက္ႏွင့္ ဖိရင္း မီးဖိုထဲသို႕ မလံုမလဲ ျပန္အဝင္… ေသြးစိမ္းမ်ားျဖင့္ ေပပြေနေသးေသာ ဝက္သား အစိမ္းတံုးမ်ားကို ျမင္ေတြ႕လိုက္ရခ်ိန္တြင္… သူသည္ သူ႕စိတ္ကိုသူ အလ်ဥ္း ထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္စြမ္း မရွိေတာ့ဘဲ ထို အသားစိုင္မ်ားကို ႏွဳတ္ခမ္းဝသို႕ ေတ့ကာ ေတ့ကာႏွင့္ ေသြးတို႕ကို အငမ္းမရ အားရပါးရ စုပ္ယူလိုက္မိ ပါေတာ့သည္။

၃။

သူသည္ နွစ္ရွည္လမ်ား လုပ္ကိုင္ခဲ့ေသာ ေန႕ကေလးထိန္းေက်ာင္းမွ အေၾကာင္းျပခ်က္ တစံုတရာမရွိဘဲ ဆိုင္းမဆင့္ ဗံုမဆင့္ အလုပ္ထြက္ခဲ့ေလသည္။

စိတ္သေဘာထား ႏူးညံ့ေသာ ကေလးမ်ား၊ သခင့္အလိုက္ သိတတ္ေသာ ေခြးမ်ားႏွင့္သာ ေရာေထြး လံုးပုတ္ ကစားတတ္ေသာ သူသည္ ေန႕ကေလးထိန္း အလုပ္ကို ေၾကာခိုင္းကာ “သားသတ္ရံုမွာ အလုပ္ေျပာင္း လုပ္ေနသည္” ဆိုေတာ့ သူငယ္ခ်င္းမ်ား၊ မိတ္ေဆြမ်ား၊ အိမ္နီးခ်င္းမ်ား အားလံုးက အံ့ၾသၾကေလ၏။

သူကိုယ္တိုင္သည္လည္း တစတစ အျပံဳးအရယ္ နည္းလာကာ၊ တစံုတေယာက္ သူ႕ကို နဳတ္ဆက္လာသည္ ဆိုလွ်င္ပင္ တုန္႔ျပန္ ေျပာဆိုျခင္း မရွိေတာ့သည္အထိ ေျပာင္းလဲ၍လာ၏။

အိမ္ခန္းထဲရွိ ျဖဴလြလြ ခန္းဆီး တို႕ကို အနီေတာက္ေတာက္ အေရာင္ရွိေသာ အဝတ္စမ်ားျဖင့္ လဲလွယ္ တပ္ဆင္လိုက္သည္။ ခန္းဆီး ေစ့ေစ့ခ်ထားေသာ သူ႕အိမ္ခန္းသည္ ဖေယာင္းတိုင္း မီး မွိန္မွိန္ေအာက္မွာ အက်ဥ္းတန္ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ ေကာင္းလွသည္။ ညေန ညခ်မ္း မ်ားတြင္ ေခြးတို႕ ထိုးထိုးေဟာင္ တတ္ၿပီး  ဧည့္သည္ အဝင္အထြက္ မရွိ ေတာ့ေသာ သူ႔အိမ္ခန္းမွာ ပကတိ ေျခာက္ေသြ႕လ်က္ ရွိလို႕ေနေလျပီ။

အလုပ္အကိုင္ အေနအထိုင္ ေျပာင္းလဲရုံသာမက သူ၏ အစားအေသာက္ အက်င့္စရိုက္ တို႕သည္လည္း တစထက္ တစ အရင္တုန္းကႏွင့္ မတူ တမူထားျခား၍ လာေလေတာ့၏။ သူသည္ သားငါးတို႕ကို ခ်က္ျပဳတ္ စားေသာက္ ရသည္ထက္ တစတစ အစိမ္းအတိုင္း စားေသာက္ရသည္ကို ပိုမို သေဘာေတြ႕ ႏွစ္ျခိဳက္ လာေလ၏။

သားသတ္ရံုမွ ျပန္လာတိုင္းလည္း ႏွလံုး၊ အသည္း၊ ကလီစာတို႕ကို အိတ္ၾကီးၾကီး တလံုးႏွင့္ မႏိုင္မနင္း သယ္ပိုး တတ္လာ၏။ အိမ္ေရာက္လွ်င္ ေရာက္ခ်င္း ႏွလံုးစိမ္းမွ ေသြးမ်ားကို အလွ်င္စလို မစုပ္ယူ မေသာက္သံုး လိုက္ရလွ်င္ျဖင့္ တေနကုန္ ပင္ပမ္းသမွ် အေမာေျပသည္ဟု မထင္။

အေတြးႏွင့္ပင္ သူသည္ မီးဖိုေခ်ာင္ စားပြဲေပၚတြင္ တင္ထားေသာ ကလီစာ အိတ္ၾကီးကို အငမ္းမရ ဖြင့္ကာ ခ်င္းခ်င္းနီေနေသာ ဝက္ႏွလံုးၾကီးကို ထုပ္၊ ငုပ္ေစ့မွ် က်န္ရွိ ေနေသးေသာ ေသြးေၾကာမၾကီး၏ အေပါက္ဝသို႕ ႏွဳတ္ခမ္းတစံုကို ေတ့လိုက္ကာ......

“ရွ.. ရွရွ.. ရွရွရွ... ရွလြတ္” ဟု ျမည္ေအာင္ စိတ္ရွိလက္ရွိ တရစပ္ စုပ္ယူလိုက္ေလ ေတာ့သည္။

၄။

သူငယ္ခ်င္းမ်ား အဝင္အထြက္ နည္းကာ ပ်င္းရိဖြယ္ ေကာင္းလာသလို၊ ေနရသည္မွာ အူတူတူ နိုင္သလို ရွိလာသည္မို႕ ပြဲေစ်းတမ္းရွိရာ ျမိဳ႕လည္ေခါင္သို႕ တေယာက္ထဲ ထြက္လာခဲ့ေလသည္။ အခ်ိန္က ေမွာင္ရီပ်ိဳးစ၊ ျမိဳ႕လည္ေခါင္မွ နီယြန္ မီးသီးလံုးၾကီးမ်ား စတင္ ထြန္းညႇိခ်ိန္ ျဖစ္သည္။ အကႌ်ႏွင့္ တြဲလွ်က္ ေခါင္းစြပ္ အမည္းေရာင္ကို ေခါင္းမွာ အုပ္ေဆာင္းထားသည့္ သူ႕ပံုစံက ရုပ္ရွင္ထဲမွ လူသတ္သမား ပံုႏွင့္ပင္ တူေန ေသးေတာ့သည္။

ပြဲေစ်းတန္း အတြင္းရွိ သၾကားလံုး ဆိုင္တန္းမ်ားဘက္ အေရာက္ သူအရင္က အလုပ္ လုပ္ခဲ့ေသာ မူၾကိဳေက်ာင္းမွ ကေလး တေယာက္က သူ႕ကို ျမင္ကာ အေျပး လိုက္လာသည္ကို ေတြ႕လိုက္ရ၏။ ဦးထုပ္ကို မ်က္ႏွာေပၚသို႕ အတင္းဆြဲခ်ကာ မျမင္ခ်င္ေယာင္ ေဆာင္၍ သူေရွာင္ထြက္သြားမည္ အလုပ္ ေျပးလိုက္လာေသာ ကေလးက သူ႕ေရွ႕တြင္ပင္ အုတ္ခဲတလံုးကို ခလုပ္တိုက္ကာ ေမွာက္လွ်က္ လဲက် သြားေလသည္။

ကေလး၏ ဒူေခါင္းေနရာမွ ထြက္က်လာေသာ ေသြးမ်ားကို ျမင္ေသာအခါမွ လွည့္ထြက္သြားမည္ ဟူသည့္ သူ႕ေျခလွမ္းမ်ားက တံု႕ကနဲ ရပ္တန္းသြားျခင္း ျဖစ္သည္။ ထို႕ေနာက္မွ လဲက်ေနေသာ ကေလး၏ ပါးစပ္ကို လက္ဝါးျဖင့္ပိတ္ ကေလးကို အမိအရ ခ်ီပိုးကာ ဘယ္သူမွ သတိမထား မိလိုက္ ခင္မွာပင္ ပြဲေစ်းတန္းမွ အျမန္ဆံုး လစ္ထြက္လာခဲ့ ေလေတာ့သည္။

ထိုေန႕ညက မုတ္ဆိတ္ပ်ားစြဲကာ ပြဲေတာ္တည္ခြင့္ ရခဲ့ေသာ ကေလးသား ႏုႏုထြတ္ထြတ္သည္ သူ႕ဘဝအတြက္ အရသာအရွိဆံုး၊ ခ်ိဳျမိန္ဖြယ္ အေကာင္းဆံုး၊ တန္ဖိုးအရွိဆံုး အစားအစာတခု ျဖစ္ခဲ့သည္ဟု ဆိုရလွ်င္ျဖင့္ မွားလိမ့္မည္ မထင္။

၅။

သည္လိုဆိုေတာ့ သူေန႕စဥ္ သံုးေဆာင္ေနက် သားသတ္ရံုမွ တိရိစၦာန္အသားတို႕မွာ သူ႕အတြက္ ၾသဂလီဆန္စရာ ျဖစ္လို႕ လာခဲ့ေလျပီ။

ေန႕စဥ္ေန႕တိုင္း အသားစိမ္းမ်ားကို အရိုးမွထြင္ရင္း ေဘးမွ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္မ်ား မျမင္ခင္ ပါးေစာင္ထဲသို႕ ပစ္ထည့္ကာ တျမံဳ႕ျမံဳ႕ ဝါးခဲ့ရသည့္ အေၾကာအရြတ္မ်ားက အခုေတာ့ အရင္လို ခ်ိဳအိ ႏူးညံ့သည့္ အရသာကို မေပးစြမ္းေတာ့ျပီ။

ေသြးခဲ ဝက္အူေခ်ာင္း အတြက္ဟု ဆိုကာ ပံုးအျပည့္ ထည့္ထားေသာ ေသြးမ်ားကို တက်ိက်ိ လည္ေနေသာ စက္ေခါင္းၾကီးထဲသို႕ ေလာင္းမထည့္ခင္ လက္ဝါးတခုပ္စာ ခပ္ေသာက္ခဲ့ရေသာ ဝက္ေသြးမ်ားမွလည္း ခါတိုင္းလို ခ်ိဳစိမ့္ ထူးကဲသည့္ အရသာကို မရရွိေတာ့ျပီ။

သူ႕အတြက္... သူ႕ဦးေႏွာက္အတြက္... သူ႕အာရံုေၾကာ မွ်င္မ်ား အတြက္... အမွန္တကယ္ လိုအပ္ေနသည္မွာ လူသားစစ္စစ္ တို႕၏ အေသြး၊ အသားႏွင့္ အဆီအႏွစ္ တို႕ပင္ ျဖစ္ေၾကာင္း အခုေတာ့ သူေကာင္းေကာင္းၾကီး သိရွိ သေဘာေပါက္ သြားခဲ့ေလျပီ။

ထိုေန႕မွစ၍ သူသည္ သားသတ္ရံုမွ အလုပ္ကိုထြက္ျပီး ေဆးရံုရွိ ခြဲစိပ္ခန္းမ်ားထဲတြင္ သန္႕ရွင္းေရး လုပ္ရေသာ အလုပ္ကို ေျပာင္းလုပ္ပါေတာ့သည္။

ဒီလိုႏွင့္ တေန႕တေန႕ ခြဲစိပ္ခန္းမွ ထြက္သည့္ အဆီခဲ၊ ေသြးခဲမ်ား၊ အယိအရြဲမ်ား၊ ေက်ာက္ကပ္ တျခမ္းပုတ္မ်ား၊ အူမၾကီး အပိုင္းအစမ်ားသည္ သူ၏ ေန႕စဥ္သံုးေဆာင္ရာ ဟင္းလ်ာမ်ား ျဖစ္လို႕လာခဲ့ ေလျပီ။ တခါ တခါလည္း လူလစ္လွ်င္ လစ္သလို ေဖာက္ျပီးသား ေသြးပုလင္းတို႕ကို ခိုးယူကာ တပုလင္းလံုး ကုန္သည္အထိ ေမာ့ေသာက္ပစ္ တတ္ေသး၏။

ယင္းသို႕ ပံုမွန္ စားေန ေသာက္ေနရသည္ ဆိုေသာ္လည္း ေဆးရံုမွ ေန႕စဥ္ရရွိေနသည့္ စားေကာင္း ေသာက္ဖြယ္မ်ားသည္ တစတစႏွင့္ သူ႕အတြက္ ေလာက္ငမႈ မရွိဟု ခံစားမိေလသည္။

သူ၏ စားက်က္ကို လူစည္ကားရာ အရပ္မ်ားတြင္ သြားေရာက္ ရွာေဖြျခင္းသည္ အေကာင္းဆံုး ျဖစ္မည္ဟု သူဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်မိေသာအခါ သူသည္ ႏိုက္ကလပ္မ်ား၊ ပါတီပြဲမ်ား ရွိရာသို႕ ေျခဦးလွည့္မိ ျပန္ေလ၏။ သူ၏ နည္းပရိယာယ္မွာကား သူႏွင့္ တြဲကေသာ အေဖာ္မိန္းကေလးကို အရက္မူးေအာင္ တိုက္ျပီး လူမွန္းသူမွန္း မသိေတာ့သည့္ အခ်ိန္သို႕ ေရာက္ေသာအခါမွ သူ႕အိမ္သို႕ အပါေခၚျခင္းျဖစ္သည္။

အရြယ္ေရာက္ျပီး မိန္းမပ်ိဳတဦးကို ရျပီဆိုလွ်င္ သူ႕အတြက္ ရိကၡာသည္ ၁၀ ရက္စာမွ် ဖူလံုသည္ ဆိုရအံ့။ ၁၁ ရက္ျပည့္ေျမာက္ေသာ ေန႕ဝယ္ စားက်က္အသစ္တြင္ သားေကာင္အသစ္ကို တဖန္ ရွာရျပန္ေတာ့သည္။

၆။

လူသားအစစ္ကို မခ်က္မျပဳတ္ မသုတ္မသင္ဘဲ အစိမ္းအတိုင္း စားဖန္မ်ားလာေသာ သူ၏ ျပင္ပရုပ္သြင္ လကၡဏာသည္ တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ ၾကမ္းတမ္း ခက္ထန္၍ လာေျချပီ။ မဖီးမသင္တာ ၾကာျပီျဖစ္ေသာ ရွည္လ်ား ေျခာက္ေသြ႕ေနသည့္ သူ႕ ဆံျခည္မွ်င္ မ်ားကလည္း တစစႏွင့္ သူ၏ပုခံုးထက္မွာ ရႈပ္ပြညစ္ေထး၍ ေနေခ်ျပီ။ သူ၏မ်က္လံုးမ်ားမွာ နီရဲေတာက္ပ၍ လာသလို၊ သူ၏ စြယ္သားမ်ားမွာလည္း တေန႕ထက္တေန႕ သိသိသာသာ ခြ်န္ျမထက္ရွ၍ လာေခ်ျပီ။

လူေတြက သူ႕ကို ျမင္လွ်င္ ေၾကာက္လန္႕ တုန္လႈပ္၍ လာ၏။ ခပ္ေဝးေဝးမွ လွမ္းျမင္ကတည္းကပင္ ေရွာင္ၾက ရွားၾက၏။ ထိုသုိ႕ျဖင့္ ေသြးသား မုဆိုးၾကီး အတြက္ သားေကာင္ရွာရေသာ အကြက္ အကြင္းမ်ားမွာလည္း တစႏွင့္တစ က်ံဳလွီ က်ဥ္းေျမာင္း၍ လာေတာ့သည္။

ဒီလိုႏွင့္ ၾကံရာမရေတာ့သည့္ ေနာက္ဆံုး ဥာဏ္နီ ဥာဏ္နက္မ်ားကို ထုတ္သံုးရေလျပီ။

လူသူအသြားအလာ နည္းပါးေသာ လမ္းၾကိဳလမ္းၾကား တခုတြင္ အိတ္တလံုးကို ခ်ထားကာ အကြယ္တခုမွာ မသိမသာ ေစာင့္ၾကည့္၏။ လမ္းသြားလမ္းလာ တဦးက အိတ္ကို ပိုင္ရွင္မဲ့အျဖစ္ လာေကာက္ျပီဆိုလွ်င္ သူကအရင္ လက္ဦးမႈရေအာင္ ေျပး၍ လု၏။ ထို႕ေနာက္ ေဝစုခြဲရန္ ဟု ဆိုကာ အဆိုပါ ပုဂၢိဳလ္ကို သူ၏ အခန္းသို႕ အပါ ေခၚေဆာင္သြားျခင္းျဖင့္ သူ၏ တပတ္စာ ရိကၡာကို ေျဖရွင္းရေလ၏။

တကယ္တမ္းမွာေတာ့ ဤနည္းျဖင့္ သားေကာင္ ရွာေဖြရျခင္း သည္လည္း လြယ္ကူ လြန္းလွသည္ေတာ့ မဟုတ္။ ထူးဆန္းသည့္ လူေပ်ာက္သတင္း မ်ားကလည္း သတင္းစာ ေခါင္းၾကီးပိုင္းမ်ားမွာ အၾကိမ္ၾကိမ္ ေနရာဝင္ယူ ေနၾကျပီ။ ရဲမ်ား၊ စံုေထာက္မ်ားကလည္း သူ႕ေနာက္သို႕ အျပင္းအထန္ ေနာက္ေယာင္ခံ လိုက္ေနၾကျပီ။ သူ႕ကိုယ္သူ ရုပ္ဖ်က္ျပီး ျမိဳ႕တျမိဳ႕ႏွင့္ တျမိဳ႕သို႕ ေျပာင္းေရႊ႕ရသည့္ စရိတ္စက ကလည္း အေတာ္ကို ေထာင္းေထာင္း ေက်၍ ေနေခ်ျပီ။

၇။

လမ္းေပၚမွာ သားေကာင္ ရွာရသည္မွာ ခက္ခဲ ပင္ပန္း၍ လာသည့္အခါ သူအၾကံသစ္တခုကို ထုတ္ရ ျပန္ေလသည္။ ထိုသို႕ျဖင့္ ယခင္အခ်ိန္ ကာလမ်ားက ကိုင္တြယ္ အသံုးျပဳ ခဲ့ဖူးေသာ သူ႕လက္ကိုင္ ကြန္ျပဴတာေလးကို ဖုန္မႈန္႕ အလိမ္းလိမ္းၾကာမွ ျပန္၍ ရွာေဖြယူခဲ့သည္။

သူ႕အခန္းေထာင့္မွ ျဖတ္သြားေသာ တဘက္အိမ္မွာ တယ္လီဖံုးၾကိဳးကို ၾကားမွ ျဖတ္ယူကာ သူ႕နည္းသူ႕ဟန္ျဖင့္ အင္တာနက္ရေအာင္ ခ်ိတ္ယူသည္။ နာမည္အတု၊ လိပ္စာအတုမ်ားျဖင့္ အီးေလးလိပ္စာ အသစ္ ဖြင့္သည္။ ခ်က္တင္ခန္းမ်ား၊ ဖိုရမ္မ်ား၊ ဝက္ဘ္ စာမ်က္ႏွာ မ်ားတြင္ နာမည္ အမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ မွတ္ပံုတင္သည္။

ယခုအခါေသာ္ သူ၏ သားေကာင္သစ္မ်ားမွာ အြန္လိုင္းေပၚမွ ရရွိေသာ မိတ္ေဆြမ်ား ျဖစ္၍ ေနေလျပီ။ ညေနစာ အတူစားရန္၊ ပြဲေတာ္သို႕ အတူသြားရန္၊ အတူတူ ေစ်းဝယ္ထြက္ရန္၊ ဝိုင္းဖြဲ႕ကစားရန္ ဟူေသာ အေၾကာင္းျပခ်က္ မ်ိဳးစံုျဖင့္ သူ၏ အခန္းရွိရာသို႕ ေရာက္ရွိလာသူသည္ “ကံဆိုးသူ” ျဖစ္သြားရံု မွတပါး အျခားမရွိ ႏိုင္ေတာ့ျပီ။

ထိုသို႕ျဖင့္ သူ၏ အပတ္စဥ္ ရိကၡာ ဖူလံုေရးအတြက္ အြန္လိုင္းမိတ္ေဆြ မ်ားႏိုင္သမွ် မ်ားမ်ား ရရွိေရးသည္ သူ၏ အဓိက ရည္ရြယ္ခ်က္ ျဖစ္၍လာ၏။

သူတတ္သမွ် မွတ္သမွ် နည္းပညာမ်ားကို သံုးကာ သူငယ္ခ်င္းအသစ္မ်ားကို ရရွိရန္ ခ်ဥ္းကပ္၏။ ဘေလာ့တခုဖြင့္ကာ ပရိတ္သတ္ စိတ္ဝင္စားႏိုင္သည့္ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို ရွာေဖြတင္ဆက္၏။

ေပ်ာ္စရာ ရႊင္စရာ ရယ္စရာ ဟာသမ်ားကို ခုတံုးလုပ္၍ သူ၏စာမ်က္ႏွာကို လူစည္ကားေစ၏။ အျခား စာေရးသူမ်ား၏ စာမ်က္ႏွာမ်ားထံသို႕ မၾကာခဏ သြားေရာက္ လည္ပတ္ကာ မွတ္ခ်က္မ်ား မၾကာခဏ ေရးမွတ္ျခင္းျဖင့္ သူကို လူသိမ်ားလာေအာင္ စြမ္းေဆာင္၏။

ထို႕ထက္ တဆင့္တက္လာျပီ ဆိုလွ်င္ေတာ့ သူ႕ဘေလာ့သို႕ လာလည္သူမ်ားထဲမွ အေပါင္းအသင္း အခ်ိဳ႕ကို ဂ်ီေတာ့မွ တဆင့္ ဆက္သြယ္ကာ ပိုမိုရင္းႏွီးမႈကို အရယူ၏။ ထိုအထဲမွာမွ အညႇာ လြယ္ေသာ၊ လြတ္လပ္ ပြင့္လင္းေသာ၊ သနားတတ္ေသာ လူတခ်ိဳ႕မွာ သူ၏ စကားလံုးမ်ားေအာက္ ဝပ္စင္းကာ သားေကာင္ဘဝသို႕ ျပားျပားေမွာက္ ေရာက္ၾကရ ေလေတာ့၏။

၈။

အခုလည္း သူသည္ သူ၏ ဘေလာ့စာမ်က္ႏွာမွ လူ အဝင္အထြက္ စာရင္းကို တိတ္တဆိတ္ ေစာင့္ၾကည့္ရင္း သေဘာက်စြာျဖင့္ မိန္႕ မိန္႕ ၾကီး ျပံဳး လွ်က္ ရွိ ေန ေလ သည္။

ယင္းသို႕ ျပံဳးရေသာ အေၾကာင္းမွာကား...


သူ၏ “ညေနစာ” ျဖစ္ႏိုင္သည္ဟု ယူဆ၍ရေသာ သက္ရွိလူသား တေယာက္သည္ သူ႕စာမ်က္ႏွာကို လာလည္ရင္း သူေရးထားေသာ စာ၊ သူတင္ထားေသာ ပိုစ့္ကို အစအဆံုး တလံုးမက်န္ ကုန္စင္ေအာင္ ဖတ္သြားေၾကာင္း သတိထား ရိပ္စား မိလိုက္ျခင္း ေၾကာင့္ပင္ ျဖစ္ ပါ ေလ ေတာ့ သ တည္း။

အားလံုးကို ခင္တဲ့

းဝ) ကိုလူေထြး

ထံုထိုင္း မွသည္ မိုးယံ ဆီသို႕

ကိုလူေထြးမွာ အေတာ္“ထိုင္း” အေတာ္“ႏံု” အေတာ္“အ” တဲ့ တူမေလးတေယာက္ ရွိပါတယ္။

ထံုလြန္း ထိုင္းလြန္းလို႕ အိမ္သားေတြက သူ႕ကို “ထံုထိုင္း” လို႕ စေခၚၾကရာက.. အခုေတာ့ အိမ္မွာေရာ၊ ေက်ာင္းမွာေရာ၊ ရပ္ကြက္ထဲမွာေရာ သူ႕နာမည္က “ထံုထိုင္းမ” လို႕ကို တြင္ေနပါျပီ။

အခုဆိုရင္ လမ္းေပၚက ေခြးကေတာင္ ရိုးရိုး မေဟာင္ေတာ့ပါဘူး။ သူ႕ကိုေတြ႕တဲ့အခါ ေခြးသားအုပ္မ ၾကီးက “ထံုထိုင္း ထံုထိုင္း” လို႕ ေျပာင္းျပီး ေဟာင္တဲ့ အထိအာင္ပါပဲ။

... ... ...

တခါေတာ့ အတန္းထဲမွာ ဆရာမက စာေမးပြဲအတြက္ ေမးခြန္း ၄ ပုဒ္ေပးလိုက္သတဲ့။ ဒီေလးပုဒ္ပဲ ေမးျပီး ဒီေလးပုဒ္ပဲ ေျဖရမွာမို႕ မရရအာင္ က်က္ခဲ့ဖို႕လည္း မွာလိုက္သတဲ့။

အဲလိုဆိုေတာ့ ထံုထိုင္းမ က ဘယ္ေန မွာလဲ၊ က်က္တာေပါ့။ အိမ္ျပန္ေရာက္ ကတည္းက စာအုပ္ဖြင့္ျပီး က်က္၊ မရပ္မနား က်က္၊ မတ္ထပ္ရပ္ျပီး က်က္၊ ငုပ္တုပ္ထိုင္ရင္း က်က္၊ မအိပ္မေန က်က္၊ အိပ္မက္ထဲလည္း က်က္။ ဒီလိုနဲ႕ ဖြတ္ဖြတ္ညက္ညက္ ေက်ေအာင္ က်က္ျပီး စာေတြ ရသြားေတာ့ လူၾကီးေတြ ဆီမွာလည္း အၾကိမ္ၾကိမ္ အထပ္ထပ္ ႏွဳတ္တိုက္ရြတ္ျပခဲ့သတဲ့။

စာေမးပြဲၾကီး ေျဖေတာ့လည္း ေမးခြန္းမွာ တကယ္ပဲ အဲဒီ ၄ ပုဒ္ပဲ ေမးတာေၾကာင့္ ထံုထိုင္းမ က သူက်က္ထားတဲ့ ေလးပုဒ္စလံုးကို ၁ ၂ ၃ ၄ အမွတ္စဥ္တပ္ျပီး ေဒါက္ေဒါက္ ေဒါက္ေဒါက္ ေရးခ် ေျဖဆိုႏိုင္ခဲ့သတဲ့။

ေအာင္စာရင္းထြက္လို႕ ရမွတ္ “သုည” လို႕ဆိုတဲ့အခါမွာေတာ့ အိမ္သားေတြမွာ ဘယ္လိုမွ မယံုႏိုင္ၾက ေတာ့ဘူးေပါ့။ အတန္းပိုင္ဆရာမ၊ စာစစ္ဆရာမ၊ ေက်ာင္းအုပ္ ဆရာမၾကီး ကစလို႕ သက္ဆိုင္ရာ လူၾကီးေတြ အားလံုးကို ဆက္သြယ္ျပီး ေမးၾကည့္ ျမန္းၾကည့္ ၾကတာေပါ့။

မယ္မင္းၾကီးမက သူက်က္ထားတဲ့ အေျဖေတြကို တလံုး မက်န္ေအာင္ေတာ့ ခ်ေရးႏိုင္ခဲ့ ပါရဲ႕။ ဒါေပမယ့္ ဆရာမက ေမးခြန္းေတြရဲ႕ အစီအစဥ္ကို ေျပာင္းျပန္ျပန္ျပီး လွည့္ထားလိုက္တာ ကိုေတာ့ သူက မသိလိုက္ဘူး တဲ့ေလ။

... ... ...

တခါေတာ့ သူတို႕အိမ္နဲ႕ အဆက္အသြယ္ရလို႕ အက်ိဳးအေၾကာင္း ေမးၾကည့္မိတယ္။

ဒီတခါေတာ့ ထံုထိုင္းမ က ဘာသာစံု ဂုဏ္ထူးေတာင္ ထြက္တယ္ဆိုပဲ။ ၾကားရတဲ့သူမွာ ပီတိေတြျဖာ ဝမ္းေတြသာလို႕ေပါ့...။ ထံုထိုင္းမ အရင္လို မဟုတ္ေတာ့ဘူးေပါ့။ အတန္းၾကီးလာေတာ့ ဟုတ္လာသားေပါ့။ ေတာ္လာသား တတ္လာသားေပါ့။ ဒီလိုနဲ႕ ေတာ္ပါေသးရဲ႕လို႕ ေတြးေနတုန္း ရွိေသးတယ္...

ဘာသာစံု ဂုဏ္ထူးထြက္တယ္ ဆိုတာ ဘာသာစံုရမွတ္ေတြ စုစုေပါင္းလိုက္ရင္ “၈၀” ရလို႕ ဂုဏ္ထူးထြက္တယ္လို႕ ေျပာတာပါတဲ့။

ကဲ... ထံုထိုင္းမ တို႕မ်ား ဘယ္ေလာက္ အားရဖို႕ ေကာင္းလိုက္သလဲ...။

... ... ...

တခါေတာ့ ထံုထိုင္းမက ရွစ္တန္းေအာင္ျပီးခ်ိန္။ သူနာျပဳ သင္တန္းတခု ပို႕ၾကည့္ၾကတယ္။ သင္တန္းက စာေတြ႕နဲ႕ လက္ေတြ႕ ႏွစ္ခုလံုး သင္ေပးတာမို႕  အလုပ္သင္ သေဘာနဲ႕ ေဆးရံု တခုမွာ သြားျပီး ကူလုပ္ေပးရတယ္။

ခက္ခက္ခဲခဲေတြ၊ လူနာေတြအတြက္ အႏၱရာယ္ရွိတဲ့ အလုပ္မ်ိဳးေတြ လုပ္ရတာမ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူး။ လူနာေတြကို တြန္းလွည္း တြန္းေပးရတာ ေလာက္၊ ေဆးေသာက္ရမယ့္ အခ်ိန္မွာ ေဆးတိုက္ ေပးရတာေလာက္၊ အေတာ္ ရွားရွားပါးပါး အခ်ိန္မွာ ေသြးေဖာက္ ေပးရတာေလာက္ပဲ လုပ္ရတာမ်ိဳးပါ။

တေန႕ေတာ့ သူက လူနာရဲ႕ လက္ထိပ္ကို အပ္နဲ႕ ထိုးေဖာက္ျပီး ထြက္လာတဲ့ ေသြးစက္ေတြကို ပုလင္းေလးထဲ ညႇစ္ညႇစ္ခ်တာ လူနာ အဖိုးၾကီး ဆိုရင္ နာလြန္းလို႕ မ်က္ႏွာၾကီးကို ရံႈ႕မဲ့ေနျပီ။

ခဏၾကာလို႕ သူနာျပဳဆရာမၾကီး အခန္းထဲ ဝင္လာျပီး ေမးေတာ့မွ...

“ဆရာဝန္ၾကီးက ေသြးေဖာက္ထားခုိင္း လို႕ပါရွင္” တဲ့ေလ။

... ... ...

သူနာျပဳအလုပ္နဲ႕ အဆင္မေျပလို႕ ထမင္းဆိုင္မွာ ကူလုပ္ဖို႕ လႊတ္ေတာ့လည္း ပန္းကန္ေတြ အကုန္ခြဲလာလို႕ သူ႕အိမ္က လိုက္ေလ်ာ္ေပး ခဲ့ရဖူးတယ္။

ကိတ္မုန္႕ ေပါင္မုန္႕ ဖုတ္တတ္ေအာင္ ဘိတ္ကရီတခုမွာ အလုပ္သင္ လႊတ္လိုက္ျပန္ေတာ့လည္း ေပါင္မုန္႕ ျဖစ္မလာဘဲ မီးေသြးခဲေတြ ျဖစ္သြားလို႕ အဆူခံခဲ့ရ ဖူးတယ္။

အေရာင္းစာေရး အလုပ္နဲ႕ ျဖစ္ေျမာက္လာမလား ဆိုျပီး စူပါမားကက္ တခုမွာ အလုပ္သြင္းေပး ျပန္ေတာ့လည္း ၂၀၀ တန္ေပးသြားတဲ့ လူကို ၅၀၀ တန္ ျပန္အမ္းမိလို႕ ဆိုင္အရင္း မျပဳတ္ခင္ သူအလုပ္ ျပဳတ္သြား ခဲ့ဖူးတယ္။

ဘာမွ မလုပ္တတ္။ ဘာမွ မကိုင္တတ္။ ဘာမွ အျဖစ္မရွိ။ ဘယ္ေနရာမွာမွ သံုးလို႕မရ။ ဘယ္အလုပ္မ်ိဳးမွ ခုိင္းလို႕မရ။ အခုလည္း သူက ၁၀တန္း ေျဖထားတယ္တဲ့ေလ။ ၂၀၁၂ မွာ ကမၻာၾကီး တကယ္ပ်က္ဖို႕ မပ်က္ဖို႕ မေသခ်ာေပမယ့္ ဒီႏွစ္ ၁၀တန္းကို သူ မေအာင္ ဖို႕ကေတာ့ ေသခ်ာလြန္းလွ ပါတယ္။

ဒီလိုဆိုေတာ့ သူ႕ရဲ႕ ေရွ႕ေရးအတြက္ ကိုယ္တို႕ အားလံုးမွာ ရတက္ မေအးႏိုင္ေအာင္ ပဲေပါ့။ ဘာလုပ္ေပးလို႕ လုပ္ေပးရမွန္း မသိ။ ဘာျဖစ္လာလို႕ ဘာလုပ္ကိုင္ စားေသာက္မယ္မွန္း မသိ။ ဘယ္လမ္းေလွ်ာက္လို႕ ဘယ္ခရီးကို ေပါက္မယ္မွန္း မသိ။

လင္ေကာင္း သားေကာင္းရလို႕ အေျခခိုင္ အေနျမဲ သြားရင္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ရွိရဲ႕။ မဟုတ္လို႕ကေတာ့ သူရတဲ့ ေယာက္်ားလည္း “မယားဆိုးလင္” တငင္ငင္ ျဖစ္ေနအံုးေတာ့ မွာေပါ့။

... ... ...

ဆယ္တန္း မေအာင္ေလာက္ေပမယ့္ အခုႏွစ္ ၂၀၁၀ ကေတာ့ သူ႕အတြက္ “ကံ ဇာတာတက္တဲ့ ႏွစ္” လို႕ပဲ ေခၚရမလား၊ “စားရကံၾကံဳလို႕ မုတ္ဆိတ္ ပ်ားစြဲ” တယ္ပဲ ဆိုရမလား၊ “ဆင္ကန္းေတာတိုး” တယ္လို႕ပဲ တင္စားရမလား မေျပာတတ္ေတာ့ပါဘူး။

ဒီႏွစ္ ႏိုင္ငံေတာ္ အစိုးရက က်င္းပမယ့္ ေရြးေကာက္ပြဲၾကီးမွာ ထံုထိုင္းမ ကို အမတ္တေနရာစာ ဝင္ျပိဳင္ခိုင္းရင္ ေကာင္းမလားလို႕ ကိုလူေထြး စိတ္ကူးမိတယ္။

ဒီလိုဆိုရင္ေတာ့ျဖင့္ ေနာက္တက္မယ့္ အစိုးရအဖြဲ႕မွာ ထံုထိုင္းမ တေယာက္ ပို႕ေဆာင္ ဆက္သြယ္ေရး ဝန္ၾကီးပဲ ျဖစ္ေနမလား၊ ကူးသန္းေရာင္းဝယ္ေရး ဝန္ၾကီးပဲ ျဖစ္ေနမလား၊ လယ္ယာနဲ႕ စိုက္ပ်ိဳးေရးဝန္ၾကီးပဲ ျဖစ္ေနမလား...

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူလို ကိုယ္လို လူေတြၾကားထဲမွာ ထံုထိုင္းမ တေယာက္ ေကာင္းေကာင္းေန ေကာင္းေကာင္းစားလို႕ ဆထက္တပိုး ၾကီးပြားအံုးေတာ့ မွာကိုေတာ့ ၾကိဳတင္ေတြးဆ ျမင္ေယာင္ေနမိပါ ေတာ့တယ္...

အားလံုးကို ခင္မင္ေလးစားတဲ့

းဝ) ကိုလူေထြး

ပစ္ဂီသို႕ အလြမ္းမေျပ

လြမ္း တယ္ “ဝက္မ”ရယ္...

နင့္ရဲ႕ ေကာ့ကန္ လန္ထြက္ေနတဲ့
ႏွဳတ္ခမ္းသားတစံုကို လြမ္းတယ္...

နင့္ရဲ႕ ၾကီးမားေထာင္လႊား
နားကားကားၾကီးကို လြမ္းတယ္...

နင့္ရဲ႕ သြက္လက္ခ်က္ခ်ာ
လွ်ာႏုလႊာကို လြမ္းတယ္...

နင့္ရဲ႕ ေဖာင္းခ်ည္ေဖာင္းရက္
ပါးႏွစ္ဘက္ကို လြမ္းတယ္...

နင့္ရဲ႕ အျမဲျပံဳးေနတဲ့
အသည္းႏွလံုးကို လြမ္းတယ္...

နင့္ရဲ႕ အဆီထူထူ
ဗိုက္ေခါက္ပူကို လြမ္းတယ္...

နင့္ရဲ႕ ဆူျဖိဳး တစ္ဖု
ေပါင္သားႏုကို လြမ္းတယ္...

နင့္ရဲ႕ ျဖဴေဖြး တင္းကား
သလံုးသားကို လြမ္းတယ္...

နင့္ရဲ႕ ဖြံ႕ဖြံ႕ထြားထြား
ႏို႕အံုသားကို လြမ္းတယ္

နင့္ရဲ႕ ႏူးညံ့ေပ်ာ့ျပဲ
ေသြးခဲတံုးကို လြမ္းတယ္...

နင့္ရဲ႕ ဝမ္းတြင္းကဗ်ာ
ကလီစာကို လြမ္းတယ္...

နင့္ရဲ႕ ညႇီနံ႕ ျငီးျငီး
အူမၾကီးကို လြမ္းတယ္...


လြမ္းတယ္..
လြမ္းတယ္...
လြမ္းတယ္ ကြယ္...


ဒီလိုနဲ႕
အလြမ္းဟာ
ဝက္သားတုတ္ထိုးသည္ၾကီးရဲ႕ အနားက
အားမလို အားမရ ျဖတ္ေလွ်ာက္သြားရင္း
သူ႕ပါးေစာင္ကေန
သြားရည္ေတြ တျမျမ
စီး က် လို႕ ေန ခဲ့ တယ္ ...


းဝ) ကိုလူေထြး


ေမာင္ဖုန္းျမင့္ ရဲ႕ အလြမ္း ကဗ်ာကို ဖတ္ျပီး ထပ္ဆင့္ျဖန္႕ကား အလြမ္းပြားထားျခင္း ျဖစ္ပါသည္