ဘဝတပါး (ဇာတ္သိမ္း)

၂၀၀၉ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလ ၁၈ ရက္။
အာဏာသိမ္း ႏွစ္ပတ္လည္ေန႕…

သူေမွ်ာ္မွန္းထားခဲ့သည့္ ေန႕ၾကီး ေရာက္ရွိလို႕လာေပျပီ။

နန္းေတာ္ၾကီးက ဟိုးအရင္တခ်ိန္ကလို ျပန္လည္၍ စိုစိုေျပေျပ ရွိလို႕ေနသည္။ ေဆြမ်ိဳးသဂၤဟမ်ား၊ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ မ်ားႏွင့္ အရာရွိမ်ား၊ ဝန္ၾကီးမ်ား၊ မိတ္ေဆြ အေပါင္းအသင္း၊ ေက်းဇူးခံေက်းဇူးစားမ်ား အစံုလင္ ေရာက္ရွိေနၾကသည္။

ပါတီရွိသည္ဟု ဖိတ္ၾကားထားေသာေၾကာင့္ ေနျပည္ေတာ္ ဘိသိက္ခမ္းမ ေဆာင္ထဲတြင္ ဧည့္သည္စံုညီ ေရာက္ရွိေနၾကေသာလည္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႉးၾကီး ကိုေတာ့ အရိပ္အေယာင္မွ်ပင္ မေတြ႕ၾကရေသးေခ်။ ဟိုစစ ဒီစစမွ ပ်ံ႕က်ဲ ေနေသာ သတင္းမ်ားေၾကာင့္လည္း အားလံုးက တပ္ခ်ဳပ္ၾကီး၏ အျဖစ္မွန္ကို စိတ္ဝင္စားေနမိၾကသည္။

အျပင္ဘက္ နန္ဥယ်ာဥ္ထဲမွာေတာ့ ဖိုးလျပည့္ေခၚ ေမ်ာက္မူးလဲက သူ႕သူငယ္ ခ်င္းမ်ားႏွင့္ Baseball ကစားလွ်က္ ရွိသည္။ နန္းေတာ္ထဲမွာ လူစံုေနတာေတာ့ သူသတိထားမိသည္။ ဘာအတြက္ ဘာေၾကာင့္ရယ္ေတာ့ သူေသခ်ာမသိ။ သိလည္း မသိခ်င္။ စိတ္လည္း မဝင္စား။

နန္းေတာ္ခမ္းမေဆာင္ထဲတြင္ေတာ့ သီခ်င္းသံ တိုးတိုးက ပ်ံလြင့္လွ်က္ရွိသည္။ ေရာက္ရွိေနၾကေသာ ဧည့္ပရိတ္သတ္မ်ားက ရွန္ပိန္ခြက္၊ ဘီယာခြက္၊ အရက္ ခြက္မ်ားကို ကိုယ္စီကိုယ္ငွကိုင္ကာ အုပ္စုဖြဲ႕၍ စကားလက္စံု က်ေနၾကသည္။

တခ်ိဳ႕ကလည္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႉးၾကီး ဘဝေျပာင္းသြားသည့္ သတင္းကို အတည္ ျပဳခ်င္ၾက၍ အခ်င္းခ်င္း တိုးတိုးတိတ္တိတ္ စံုစမ္း ေမးျမန္းၾကသည္။ သူတို႕ ကိုယ္တိုင္လည္း ဖိတ္စာရ၍သာ ေရာက္ရွိလာခဲ့ၾကျခင္း ျဖစ္ျပီး ဘာေၾကာင့္ ဘာအတြက္ရယ္ေတာ့ ဘယ္သူမွ တိတိက်က် မေျပာႏိုင္ၾက။

အာဏာသိမ္း ႏွစ္ပတ္လည္ေန႕ေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ႏိုင္သည္။ အဘေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ႏိုင္သည္။ ဒီၾကားထဲ အဘကို မေတြ႕ရ၍လည္း ပို၍ပင္ ပေဟဠိဆန္ေန ေလေတာ့သည္။

ထိုအခ်ိန္ႏွင့္ မေရွးမေႏွာင္းမွာပင္…



အရွင္ ဂမၻီရဦးေဆာင္ေသာ သံဃာတပ္မေတာ္ၾကီးသည္ ေနျပည္ေတာ္၏ နန္းေတာ္ရွိရာကို ၾကြခ်ီလာေနၾကသည္။ ျပည္သူအမ်ားကလည္း လမ္းေဘး ဝဲယာမွ ဝိုင္းရံလိုက္ပါ၍ အင္အားျဖည့္တင္း လာၾကသည္။ သံဃာေတာ္မ်ား ကလည္း အရပ္ရွစ္မ်က္ႏွာရွိ သတၱဝါမ်ားကို ေမတၱာပို႕သလွ်က္ ရွိၾကသည္။

အေရွ႕အရပ္၌ရွိေသာ
အနႏၱစၾကဝဠာ
အနႏၱသတၱဝါတို႕
ေဘးရန္ခပ္သိမ္း ျငိမ္းၾကပါေစ…
ေလာဘခပ္သိမ္း ျငိမ္းၾကပါေစ…
ေဒါသခပ္သိမ္း ျငိမ္းၾကပါေစ…
ေမာဟခပ္သိမ္း ျငိမ္းၾကပါေစ…
ႏွလံုးစိတ္ဝမ္း ေအးခ်မ္းၾကပါေစ…

ေမတၱာပို႕ ရြတ္ဖတ္သံက နန္းေတာ္နား နီးလာေလေလ ပို၍ က်ယ္ေလာင္ လာေလေလ ျဖစ္သည္။ ပါတီပြဲလာ ဧည့္ပရိတ္သတ္မ်ားကလည္း ဇေဝဇဝါ ျဖစ္၍လာသည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ၾကီးမ်ားက ခါးၾကားထဲတြင္ ဝွက္၍ယူလာေသာ ေသနပ္ မ်ားကို အသင့္ထုပ္ရန္ ျပင္ဆင္ၾကသည္။

ၾကိဳင္ၾကိဳင္ သႏၱာေရႊႏွင့္ ညီအမမ်ားက အားလံုးကို ျငိမ္သက္ဖို႕ ေတာင္းပန္ရင္း အျဖစ္မွန္ကို ဖြင့္ေျပာလိုက္ေသာအခါ အားလံုးက ဟာကနဲ ဟင္ကနဲ အံ့အား သင့္သြားၾကသည္။ တျခား စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ၾကီး မ်ားမွာလည္း တုန္လႈပ္ေျခာက္ျခား သြားၾကရသည္။

ဗိုလ္ကေတာ္မ်ားကလည္း “ငါမေျပာလား” ဟူေသာ မ်က္ႏွာေပးမ်ိဳးႏွင့္ တဦးကိုတဦး ေမးေငါ့ျပၾကေသး၏။

ထိုအခ်ိန္တြင္ပင္ သံဃာ့တပ္မေတာ္ၾကီးသည္ နန္းေတာ္ၾကီးႏွင့္ နီးသထက္ နီးလာၾကျပီ။ ဧည့္သည္မ်ားအားလံုးက နန္းေတာ္အျပင္ဘက္ထြက္ကာ ရဟန္း ေတာ္မ်ားကို ၾကိဳဆိုဖို႕ ေစာင့္ဆိုင္းေနၾကသည္။ ဖိုးလျပည့္ကေတာ့ အေပါင္း အသင္းမ်ားႏွင့္ ကစားမပ်က္။

ေမတၱာပို႕သံေတြက ပို၍ က်ယ္ေလာင္လာၾကျပီ။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႉးၾကီး သန္းေရႊက သူ႕အခန္းထဲမွ တေရြ႕ေရြ႕ တြားသြား၍ ထြက္လာသည္။ ယင္ေကာင္ မ်ားကေတာ့ သူ၏ခႏၶာကိုယ္ေပၚမွာ ဝိုင္း၍ အံုခဲေနၾကဆဲပင္ ရွိေသးသည္။

သူ၏အနာက ကုပ္ပိုးရွိ အသားမ်ားကို လွိဳက္စားထားေလရာ သူ၏ဦးေခါင္းကိုပင္ ျပင္းျပင္းလႈပ္၍ မရေတာ့။ နာက်င္မႈေဝဒနာကလည္း တေန႕မွမေလွ်ာ့… တိုးလို႕သာ လာေနသည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ယခုအခ်ိန္မွာေတာ့ သံဃာေတာ္မ်ားကို ဖူးေမွ်ာ္ေတာင္ပန္ခ်င္သည့္ စိတ္သည္သာ သူ႕ထံတြင္ ၾကီးစိုးေနေလေတာ့၏။

ဧည့္ခန္းေဆာင္ကို ျဖတ္သန္းလာသည္ဝယ္ မည္သူတဦးတေယာက္ကိုမွ် မေတြ႕ရဘဲ တိုးတိုဖြင့္ထားေသာ ေတးသီခ်င္းသံကိုသာ ၾကားေနရသည္။ သို႕ေသာ္လည္း ထိုသီခ်င္းသံက တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ ပို၍ နီးသထက္ နီးလာေနေသာ ရဟန္းေတာ္တို႕၏ ေမတၱာပို႕သသံ ကိုေတာ့ တြန္းလွန္ႏိုင္စြမ္း မရွိေတာ့။

လူအမ်ား စုေဝးေနရာ နန္းဥယ်ာဥ္ေတာ္အတြင္းသို႕ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႉးၾကီးသန္းေရႊ ေျခအခ်ဝယ္… အားလံုးက ပါးစပ္အေဟာင္းသားႏွင့္ တုန္လႈပ္အံ့ၾသစြာ ေငး ၾကည့္ေနမိၾကသည္။ တခ်ိဳ႕ကလည္း သူတို႕ႏွာေခါင္းကိုသူတို႕ လက္ႏွင့္ အုပ္မိ လိုက္ၾကသည္။ ျပီးေတာ့မွ အားနာေၾကာက္ရြံ႕စြာ လက္ကို ျပန္ဖယ္ လိုက္ၾကသည္။

သူ႕အနားသို႕တိုးလာဝံ့သူေတာ့ ဘယ္သူမွမရွိ။

ထိုအခ်ိန္မွာတင္ မည္သူ တဦးတေယာက္ကမွ ၾကိဳတင္တြက္ဆ မထားမိသည့္ အျဖစ္အပ်က္တခုက စကၠန္႕ပိုင္း အတြင္မွာပင္ ရုတ္တရက္ ဆက္တိုက္ ျဖစ္ပ်က္သြားေလ ေတာ့သည္။

လွ်ပ္တပ်က္ ျမန္ဆန္လြန္းလွသည့္ အျဖစ္မို႕လည္း မည္သူတဦးတေယာက္ကမွ ဟန္႕တားခ်ိန္ မရလိုက္။ အားလံုးက အံ့အားသင့္စြာျဖင့္သာ ေငးေမာၾကည့္ရႈ မွင္သက္ေနမိ ေလေတာ့သည္။

ေခ်းပိုးထိုးေကာင္ၾကီးကို ျမင္လွ်င္ျမင္ခ်င္း သူ႕ေၾကာင့္ ေကာင္မေလး သူ႕ကို အကပ္မခံေတာ့သည့္ အေၾကာင္းကို သတိရသြားေသာ ေနေရႊေသြးေအာင္သည္ သူတို႕ကို ေနာက္တၾကိမ္ အရွက္ခြဲ အေႏွာင့္အယွက္ေပးရန္ လာသည္ အထင္ႏွင့္ ေဒါသငယ္ထိပ္သို႕ေရာက္သြားကာ ေဘးမွသူငယ္ခ်င္း၏ လက္ထဲမွ Baseball တုတ္တံကို ဆြဲယူျပီး အဖိုးျဖစ္သူ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႉးၾကီးဆီသို႕ ေျပးလာသည္။

အေျခအေနကို မရိပ္စားမိသည့္ ေခ်းပိုးထိုးေကာင္ၾကီးက ေရွ႕သို႕သာ ဆက္၍ တိုးလာေနသည္။

တခ်ိန္ထဲမွာပင္ အရွင္ဂမၻီရ ေခါင္းေဆာင္သည့္ သံဃာထုၾကီးက နန္းေတာ္ အဝင္ဝသို႕ ေရာက္ရွိလာေလျပီ။ သံဃာေတာ္အေပါင္းက ေမတၱာပို႕သျခင္း အမႈကို ဆက္လက္ ျပဳလုပ္ေနၾကဆဲ။ အရွင္ ဂမၻီရက ေခ်းပိုးထိုး ေကာင္ၾကီး ရွိရာသို႕ ၾကြခ်ီလာ၏။

တျပိဳင္နက္ထဲမွာပင္ တုတ္ကိုဆြဲ၍ ေျပးလာေသာ ဖိုးလျပည့္က သူ႕အဖိုးေရွ႕ သို႕ေရာက္လာ၏။ မ်က္ႏွာက ေဒါသေၾကာင့္ နီျမန္းေသြးဆူေနျပီး မ်က္လံုးမ်ား ကလည္း ေပါက္ထြက္ေတာ့ လုမတတ္ ျပဴးက်ယ္၍ ေနသည္။ တကိုယ္လံုး ကလည္း ရွက္စိတ္၊ ေဒါသစိတ္၊ ရြံရွာစိတ္မ်ားျဖင့္ မႊန္ထူ တုန္ခါ၍ေနသည္။

သူအလြန္ရြံမုန္းေသာ အဖိုးျဖစ္သူ၏ လက္ရွိပံုသ႑ာန္ကို ျမင္ေသာအခါ အထြတ္အထိပ္သို႕ ေရာက္ရွိေနေသာ သူ၏ေဒါသကို Baseball တုတ္တံ၏ ထိပ္ဖ်ားဆီသုိ႕ ပို႕လႊတ္လိုက္ျပီး အဖိုးျဖစ္သူ၏ ေခါင္းကို အရွိန္ျပင္းစြာႏွင့္ လႊဲ၍ ရိုက္ခ်ပစ္လိုက္ ေလေတာ့သည္။

နဂိုကတည္းက အနာရွိန္ႏွင့္ ေပ်ာ့ရိေနေသာ သူ၏ လည္ပင္းအရည္ျပားသည္ တခ်က္ထဲႏွင့္ ၿပဲထြက္သြားျပီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႉးၾကီး သန္းေရႊ၏ ဦးေခါင္းသည္လည္း ခႏၶာကိုယ္မွ ျပဳတ္ထြက္ကာ အေဝးတေနရာသို႕ လြင္စင္သြားေလေတာ့သည္။

ဤအခ်ိန္မွာတင္ ဘြားေတာ္ ၾကိဳင္ၾကိဳင္က “မလုပ္နဲ႕” ဟု ေအာ္ဟစ္ သတိေပးရင္း… ေျပာေျပာဆိုဆို နေဘးရွိ ရဲခ်ဳပ္ခင္ရီ၏ ခါးၾကားမွ ေသနပ္ကို ဆြဲထုပ္ကာ ေျမးျဖစ္သူ ေနေရႊေသြးေအာင္၏ ရင္ညြန္႕တည့္တည့္သို႕ ပစ္ခ် လိုက္မိ ေလေတာ့သည္။

ဖိုးလျပည့္ ေနရာမွာတင္ အရုပ္ၾကိဳးျပတ္ ျပဳတ္က်သြားသည္ကို ျမင္လွွ်င္ “မွားသြားျပီ”ဟု ခ်က္ခ်င္း သိလုိက္မိေသာ မယ္ေတာ္ၾကိဳင္ၾကိဳင္လည္း ေနရာမွာ ပင္ ရုတ္တရက္ ႏွလံုးေသြးရပ္တန္႕ကာ ျပိဳလဲက်သြားေတာ့သည္။

အျဖစ္အပ်က္မ်ားက စကၠန္႕မျခား ျဖစ္ပ်က္ခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ ပရိတ္သတ္ အားလံုး က မွင္သက္မိစြာျဖင့္သာ ေငးေမာေနမိၾကဆဲ…

ျပတ္ထြက္သြားေသာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႉးၾကီး သန္းေရႊ၏ ဦးေခါင္းမွာ သူ႕ဆီသို႕ တလွမ္းဆီတိုးလာေသာ အရွင္ဂမၻီရ၏ ေျခေတာ္ရင္းေအာက္သို႕ “ဘုတ္”ကနဲ ျမည္ေအာင္ ျပဳတ္က်ေလေတာ့သည္။

အေျခအေနအရပ္ရပ္ကို ရိပ္စားမိသြားေသာ အရွင္ဂမၻီရလည္း သူ၏ရံုထားေသာ သကၤန္းကို ဆြဲၾကံဳ႕ကာ ျပဳတ္က်လာေသာ တပ္ခ်ဳပ္ၾကီးသန္းေရႊ၏ ေရွ႕တြင္ ငုပ္တုပ္ထိုင္ခ်လိုက္သည္။ ထို႕ေနာက္ သူ၏ အၾကင္နာျပည့္ဝေသာ လက္ တဘက္ကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႉးၾကီး၏ ဦးေခါင္းေပၚသို႕ တင္ကာ ေမတၱာပို႕ ဆုေတာင္း ေပးေလသည္။

အရွင္ဂမၻီရ၏ ေျခေတာ္ရင္းအစံုကို ျမင္လိုက္ေသာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႉးၾကီး သန္းေရႊက ေနာက္ဆံုးေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ျဖင့္ သူ၏မ်က္လံုးႏွစ္လံုးကို အေပၚသို႕ ပင့္ကာ ရဟန္းေတာ္ကို ဖူးေမွ်ာ္ရန္ ၾကိဳးစားသည့္ အခိုက္အတန္႕တြင္ပင္ ကံကုန္ အနိစၥ ေရာက္ရေလေတာ့သည္။

ထိုအခ်ိန္မွာပင္ အရွင္ဂမၻီရသည္ ေမတၱာေတာ္ အနႏၱ၊ ဂရုဏာေတာ္ အနႏၱ၊ ေစတနာေတာ္ အနႏၱျဖင့္္ ေခ်းပိုးထိုးေကာင္ၾကီး၏ ပြင့္လွ်က္ရွိေနေသာ မ်က္လံုးအစံုကို လက္ေခ်ာင္းမ်ားႏွင့္ ေအာက္သို႕သပ္ကာ ပိတ္ေစလိုက္ျပီး “ယႆာႏုဘာဝေတာ ယကၡာ…” အစခ်ီေသာ ေမတၱသုတ္ေတာ္ကို စတင္၍ ရြတ္ဖတ္ ပူေဇာ္ေလေတာ့သည္။

ေနာက္မွပါလာေသာ သံဃာေတာ္အားလံုးကလည္း ေခါင္းေဆာင္ ရွင္ရဟန္းႏွင့္ ထပ္တူ ေမတၱာသုတ္ကို ရြတ္ဆိုၾကေလေတာ့သည္။

ဤတြင္…

ေရာက္ရွိေနၾကေသာ ဧည့္ပရိတ္သတ္မ်ား၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ဗိုလ္မႉးမ်ား၊ ျပည္သူ ျပည္သားမ်ားမွာလည္း မေနသာၾကေတာ့ဘဲ ေနရာမွာတင္ ငုတ္တုပ္ထိုင္ကာ သံဃာေတာ္မ်ားကို လက္အုပ္ခ်ီမိုး ဦးသံုးၾကိမ္ခ် ဝတ္ျပဳၾကေလေတာ့ သတည္း။


(နတ္လူ သာဓုေခၚပါ၏)


"ဘဝတပါး" နဲ႕အတူ ဒီေန႕ ဒီေနရာအထိေရာက္ေအာင္ လိုက္ပို႕ေပးၾကတဲ့ စာဖတ္သူအားလံုးကို ေလးေလးနက္နက္ ေက်းဇူးတင္ရွိပါေၾကာင္း…

BONUS TRACK:

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

အားလံုးကို ခင္မင္ေလးစားတဲ့
းဝ) ကိုလူေထြး